Odrodzenie komunizmu

Portal komunistyczny

Artykuł

O społeczeństwie komunistycznym – cz. 3

5. Pokój, przyjaźń, współpraca i zbliżenie wzajemne między narodami.

Komunizm są to nowe stosunki między narodami. Stosunki te ukształtują się w rezultacie dalszego rozwoju zasad internacjonalizmu proletariackiego. Zasady te obecnie stanowią podstawę stosunków pomiędzy krajami wchodzącymi w skład światowego systemu socjalistycznego.Już zwycięstwo rewolucji socjalistycznej likwiduje społeczno-ekonomiczne przyczyny wywołujące wojny między państwami, już zwycięstwo rewolucji socjalistycznej sprawia, że stosunki między narodami budującymi nowe społeczeństwo oparte są na pokoju i przyjaźni. Komunizm, co wypływa z samej jego istoty, bardziej jeszcze te stosunki utrwala. „W przeciwieństwie do starego społeczeństwa z jego ekonomiczną nędzą i politycznym obłędem – pisał w sposób proroczy Marks – powstaje nowe społeczeństwo, którego międzynarodową zasadą będzie pokój, bo wśród wszystkich narodów zapanuje jedna zasada – praca”. Jesteśmy świadkami tego, że już w stosunkach między krajami socjalistycznymi panuje zasada równouprawnienia narodów niezależnie od ich liczebności i poziomu gospodarczego oraz rozwoju kulturalnego. Zwycięstwo komunizmu podniesie tę zasadę na nowy, wyższy szczebel, zapewniając faktyczną równość krajom, w których utrwalił się nowy ustrój. Już przy przejściu do komunizmu wszystkie kraje osiągną poziom krajów przodujących i mniej lub bardziej jednocześnie wejdą w erę komunizmu.

Stworzenie światowego systemu socjalistycznego przyniosło ścisłą współpracę i wzajemną pomoc wyzwolonych narodów. Komunizm oznacza dalsze wzmocnienie tej współpracy i jej rozkwit. Komunizm otwiera drogę do nie znanego dotąd zbliżenia gospodarki i kultury wszystkich narodów. Zbliżenie to ma na celu osiągnięcie najwyższego i najbardziej pomyślnego rozwoju narodów. Wszystkie te zmiany stanowią nieodłączną część komunistycznych przekształceń społeczeństwa. a w rezultacie tych przekształceń zniknie wszelki ślad rozbicia i izolacji w stosunkach między narodami. Narody, a więc i kultury narodowe, jak również języki, będą, rzecz oczywista, istnieć jeszcze długo po zwycięstwie komunizmu. Ale życie różnych narodów i ich wzajemne obcowanie będą wolne od tego wszystkiego, co daje najmniejszy choćby powód do wrogości i sporów, do trzymania się na uboczu i poczucia obcości, do egoizmu narodowego i narodowej ograniczoności. Ludzkość odniesie z tego olbrzymie korzyści. Sama tylko likwidacja niesłychanie rozrzutnej, dzikiej i krwawej formy „stosunków” międzynarodowych, jaką jest wojna, dałaby, nawet przy obecnym poziomie rozwoju gospodarki, możliwość rozstrzygnięcia zadań na olbrzymią skalę. Obliczono np., że ze środków, które pochłonęła druga wojna światowa, można by było dla każdej zamieszkałej na kuli ziemskiej rodziny wybudować dom pięciopokojowy, a w każdym mieście liczącym ponad pięć tysięcy mieszkańców wybudować szpital i pokryć koszty utrzymania wszystkich tych szpitali w ciągu 10 lat. Tak więc środki wydatkowane na jedną wojnę światową wystarczyłyby, by radykalnie rozwiązać zagadnienia, które dziś tak ostro stoją przed większą częścią ludzkości, a mianowicie zagadnienie mieszkaniowe i zagadnienie ochrony zdrowia. Jakież olbrzymie wartości można by było stworzyć, gdyby środki wydatkowane na wyścig zbrojeń i praca milionów ludzi odbywających służbę w wojsku i zatrudnionych w przemyśle zbrojeniowym zostały przeznaczone na twórcze, pokojowe cele.

Ekonomiczne zbliżenie między krajami komunistycznymi, rozwój ich gospodarki w kierunku stworzenia międzynarodowego systemu komunistycznego również przyniosą narodom olbrzymie korzyści. Przeprowadzenie w szerokim zakresie kooperacji i specjalizacji otworzy nowe możliwości oszczędzania ludzkiej pracy i zwiększania rozmiarów wszelkiego rodzaju produkcji. Na tej podstawie tempo rozwoju gospodarczego niesłychanie wzrośnie.

W warunkach komunizmu również otwierają się przed ludzkością nieograniczone możliwości szybkiego rozwoju kulturalnego. Narodowe w formie kultury różnych narodów będą w coraz większym stopniu nasycane treścią komunistyczną. Przeprowadzone na tej podstawie zbliżanie kultur stanie się potężnym bodźcem wzajemnego wzbogacenia i rozwoju kultur narodowych. Doprowadzi to w perspektywie do ukształtowania jednolitej, w całym tego słowa znaczeniu głęboko internacjonalistycznej, ogólnoludzkiej kultury.

Tempo rozwoju nauki znacznie się przyspieszy, a to ze względu na możność koordynacji wysiłków naukowych w skali międzynarodowej, a następnie ogólnoświatowej. Kontakty między ludźmi różnych krajów i narodów rozwijać się będą z nie znanym dotąd rozmachem, ludzie poznają się wzajemnie lepiej, będą w coraz większym stopniu wzajemnie udzielać sobie informacji, będą czuć się członkami jednej, ogólnoludzkiej rodziny.Można twierdzić, że komunizm nada samemu pojęciu „ludzkość” nową, szlachetną treść, komunizm przekształci w jedną światową wspólnotę ród ludzki, który w ciągu tysiącleci rozdzierały niesnaski, spory, konflikty i wojny.


6. Dalsze perspektywy komunizmu.

Dotąd mówiliśmy głównie o najbliższych perspektywach komunizmu, o tym, co oczekuje pierwsze ludzkie pokolenia, które będą miały szczęście żyć w tym społeczeństwie. Sama tylko znajomość ogólnych zarysów tego społeczeństwa wskazuje, że ustrój komunistyczny już na samym początku swego rozwoju urzeczywistni odwieczne dążenia ludzkości, jej marzenia o powszechnej zamożności i obfitości, o wolności i równości, o pokoju i braterstwie, o współpracy między ludźmi. Jest to całkowicie zrozumiałe, gdyż korzenie ideału komunistycznego sięgają w głąb historii, w sam gąszcz życia milionowych mas ludzi pracy. Marzenia o tym ideale można już znaleźć w powstałych u zarania cywilizacji legendach ludowych o „złotym wieku”. Ruchy wyzwoleńcze mas pracujących starożytności i średniowiecza wysuwały wiele komunistycznych w istocie rzeczy żądań. Na pograniczu dwóch epok, feudalnej i kapitalistycznej, wybitni myśliciele owych czasów – socjaliści utopijni – przyjęli ideał komunistyczny jako podstawę swej doktryny o doskonałym społeczeństwie. Myśliciele ci jednak nie znali tajemnic praw rozwoju społecznego, nie potrafili naukowo uzasadnić realnej możliwości i historycznej konieczności komunizmu. Dopiero marksizm przekształcił komunizm z utopii w naukę, a połączenie naukowego komunizmu z rosnącym ruchem robotniczym stworzyło tę niezwyciężoną siłę, która powoduje ruch społeczeństwa w kierunku następnego szczebla postępu społecznego od kapitalizmu do komunizmu.

Komunizm, połączywszy się z ruchem robotniczym, nie stracił swej wielkiej ogólnoludzkiej treści. Engels miał głęboką rację wskazując, że „komunizm jest sprawą ludzkości, a nie tylko robotników”. Zwycięstwo komunizmu będzie urzeczywistnieniem marzenia całej pracującej ludzkości. Ustrój komunistyczny oznacza bowiem tryumf dążeń ludzkich, oznacza, jak mówił Marks, całkowite zwycięstwo realnego humanizmu .Realność komunistycznego humanizmu polega nie tylko na tym, że potężną zwycięską siłą napędową ludzkiej działalności staje się dążenie do stworzenia ciekawego, szczęśliwego i radosnego życia dla wszystkich ludzi.

Decydujące znaczenie posiada fakt, że w warunkach komunizmu społeczeństwo otrzymuje wreszcie całkowitą możność urzeczywistnienia tego celu. Potężna baza produkcyjna, zwiększony stopień panowania nad siłami przyrody, sprawiedliwe i rozsądne stosunki społeczne, świadomość i wysokie zalety moralne ludzi – wszystko to pozwala urzeczywistnić w życiu najgorętsze marzenia o doskonałym społeczeństwie. Prawdziwa historia ludzkości w najwyższym znaczeniu tego słowa zaczyna się właśnie od zwycięstwa komunizmu. Człowiek tym bowiem zasadniczo różni się od wszystkich żyjących istot, że rozum i praca wyzwalają go od konieczności biernego przystosowywania się do otaczających warunków, dają mu moc przekształcania tych warunków zgodnie z interesami i potrzebami ludzkości. I chociaż ludzkość istnieje już wiele tysięcy lat, dopiero w warunkach komunizmu powstanie era pełnej dojrzałości ludzkości, nastąpi kres długotrwałej prehistorii, kiedy życie każdego poszczególnego człowieka i społeczeństwa jako całości kształtował się pod wpływem obcych, nie podlegających władzy człowieka sił przyrody i sił społecznych.

Dzięki zwycięstwu komunizmu ludzie otrzymają nie tylko możność produkowania w nadmiarze wszystkiego, co jest do życia niezbędne, ale również wyzwolenia społeczeństwa od wszystkich przejawów nieludzkiego postępowania: wyzwolenia się od wojen, od okrutnej walki toczącej się wewnątrz społeczeństwa, od niesprawiedliwości, od braku kultury, nieuctwa i ciemnoty, od przestępstw i złych skłonności. Przemoc i chciwość, obłuda i egoizm, wiarołomstwo i pycha znikną ostatecznie w stosunkach między ludźmi i między narodami. Oto jak komuniści wyobrażają sobie tryumf rzeczywistego, realnego humanizmu. Humanizmu, który ostatecznie odniesie zwycięstwo w nadchodzącym komunistycznym społeczeństwie.

Ale nawet osiągnąwszy takie wyżyny, ludzie nie zatrzymają się, nie zadowolą się tym, co osiągnęli, nie popadną w stan biernego zapatrzenia się w siebie i w swe osiągnięcia. Przeciwnie, energia ich udziesięciokrotni się. Na miejsce rozstrzygniętych zadań przyjdą nowe, po osiągnięciu dawnych celów wysuną się nowe, jeszcze bardziej nęcące. Koła rydwanu historii będą dalej toczyć się naprzód.Jeśli przemyśleć te sprawy do głębi, dojdziemy do wniosku, że gwarancją osiągnięcia przez ludzkość najwyższego szczęścia jest to, że nigdy nie będzie pozbawiona wielkiego zadowolenia i radości, jaką daje twórcza praca, aktywna działalność, śmiałe pokonywanie przeszkód. Charakterystyczną cechą społeczeństwa komunistycznego jest wyjątkowo szybki i w istocie niczym nie ograniczony rozwój. Po zwycięstwie komunizmu życie postawi również przed ludźmi nowe zagadnienia, których rozstrzygnięcie będzie wymagało twórczych wysiłków od każdego nowego pokolenia. Nie ulega przede wszystkim wątpliwości, że rozwój produkcji społecznej nie zostanie nigdy zatrzymany. Jakie czynniki będą wywoływać stały postęp produkcji? Będzie to stały wzrost potrzeb ludzkich i to wzrost bardzo szybki. Dalej będzie to wzrost zaludnienia, który naturalnie wywoła zwiększenie produkcji dóbr zarówno materialnych, jak też duchowych. W tym samym kierunku będzie działać dążenie społeczeństwa do dalszego skracania czasu pracy i zwiększania czasu wolnego od pracy.

Nietrudno przewidzieć, że sam rozwój produkcji będzie wymagał rozstrzygnięcia wielkiej ilości skomplikowanych zagadnień związanych z doskonaleniem organizacji produkcji, z przygotowywaniem kadr doświadczonych pracowników, z wynalazczością i praktycznym wprowadzaniem do produkcji szeregu nowości technicznych. Wciąż nowe zagadnienia stawać będą przed nauką, która w społeczeństwie komunistycznym zajmuje poczesne miejsce. Już dziś widać, że zakres tych zagadnień będzie naprawdę gigantyczny. Znany radziecki uczony, akademik W. Obruczew, zastanawiając się nad tym, czego ludzie mają prawo oczekiwać od nauki, pisał: „Należy:– przedłużyć życie ludzkie średnio do 150-200 lat, zlikwidować choroby infekcyjne, sprowadzić do minimum choroby nie-infekcyjne, zwyciężyć starość i zmęczenie, nauczyć się przywracać życie w przypadkach przedwczesnej, wypadkowej śmierci;– zaprząc w służbę człowieka wszystkie siły przyrody, energię słoneczną, energię wiatru, ciepłotę podziemną, zastosować energię atomową w przemyśle, transporcie, budownictwie, nauczyć się długotrwałego przechowywania energii i bezprzewodowego przekazywania jej do dowolnego punktu;– nauczyć się przewidywania i ostatecznego unieszkodliwiania klęsk żywiołowych: powodzi, huraganów, wybuchów wulkanów, trzęsień ziemi, produkować fabrycznie wszystkie znane na ziemi ciała, włącznie z najbardziej skomplikowanym z nich – białkiem, nauczyć się produkować także ciała w przyrodzie nie znane, twardsze od diamentów, bardziej ogniotrwałe od cegły ogniotrwałej, bardziej nietopliwe od wolframu i osmu, elastyczniejsze od jedwabiu, bardziej rozciągliwe od gumy;– wyprodukować nowe gatunki zwierząt i roślin, szybciej dojrzewające, dające gospodarce narodowej więcej mięsa, mleka, wełny, zboża, owoców, włókien, drewna;– ograniczyć zasięg terenów nie wykorzystanych, opanować błota, góry, pustynie, tajgę, tundrę, a być może i dno morskie;– nauczyć się kierować przyrodą, regulować wiatr i ciepło, tak jak dzisiaj reguluje się rzeki, przesuwać obłoki, dysponować według potrzeby deszczem i suszą, śniegiem i upałem”.


***


Nigdy nie zatrzyma się również ludzka działalność zmierzająca do udoskonalenia społeczeństwa, form społecznego samorządu, stylu życia ludzi, norm ludzkiego współżycia i wzajemnego obcowania.Jakież niewyczerpane pole działalności otwiera się przed społeczeństwem komunistycznym na drodze rozwoju zdolności i rozkwitu indywidualnego wszystkich członków społeczeństwa, na drodze fizycznego i duchowego doskonalenia samych ludzi!Ruch w kierunku olśniewających wyżyn komunistycznej cywilizacji będzie dla ludzi źródłem niezwykłej siły woli i mocy umysłu, twórczych zrywów, męstwa, żywotności i energii.

Podstawy marksizmu-leninizmu. Podręcznik. Książka i Wiedza, Warszawa 1962

Dodaj komentarz

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Powiadom o