Artykuł

Stalin i proletariacka walka o demokrację

Burżuazyjne media utożsamiają Stalina z najbardziej tyrańską i morderczą dyktaturą. Propaganda ta jest tak mocna, że niektórzy samozwańczy „marksiści-leniniści” kupują to kłamstwo i uważają rządy stalinowskie za totalitarne lub autorytarne. Lecz takie twierdzenia nie mogą być dalsze od prawdy!

Nie tylko Stalin nie był dyktatorem, ale rozpoczął on proces demokratyzacji Związku Radzieckiego. Ten artykuł zaś będzie kroniką stalinowskich zmagań o umacnianie władzy proletariatu przez dalszą demokratyzację kraju.

1918: Została spisana pierwsza radziecka konstytucja, ma ona jednak charakter ekskluzyjny – prawa tylko dla proletariatu. Dokładniej artykuł dotyczący praw wyborczych brzmiał następująco:

„64. Prawo czynne i bierne wyboru do sowietów mają niezależnie od religii, narodowości, zamieszkania itp. następujący obywatele obojga płci Rosyjskiej Socjalistycznej Federacyjnej Sowieckiej Rzeczypospolitej, którzy przed dniem wyborów ukończyli osiemnaście lat:
a) wszyscy zarabiający na życie pracą produktywną i ogólnie pożyteczną, a także osoby zajmujące się domowym gospodarstwem, przez co zabezpieczające możność produktywnej pracy pierwszym, a mianowicie: robotnicy i pracownicy wszystkich rodzajów i kategorii, pracujący w handlu, przemyśle, gospodarstwie wiejskim itp., chłopi i kozacy-rolnicy, nie korzystający z pracy najemnej w celu osiągnięcia własnych zysków;
b) żołnierze armii i floty radzieckiej;
c) obywatele wchodzący do powyższych kategorii, a którzy utracili w jakikolwiek sposób zdolność do pracy.”

Oczywiście należy pamiętać, że było to prawo stanowione w warunkach wojny domowej.

1921: „Prodemokratyczna” rewolucja wsparta przez Finów i Francuzów została zmiażdżona przez bolszewików. Kronsztadzkie powstanie – która jak wiemy z dokumentów fińskiego wywiadu wojskowego – była organizowana przez „anarchistów”, białą gwardię oraz imperialistów, była wykorzystywana przez zachodnią propagandę do krytyki ZSRR jako dowód na wrogość Kraju Rad wobec demokracji i socjalizmu.

Jednak dokumenty fińskiego wywiadu wojskowego, zatytułowane „Memorandum on the Question Organizing and Uprising in Kronstadt ”, które zostały odtajnione wiele lat po tych wydarzeniach potwierdziły bolszewickie twierdzenie, że kronsztadzkimi „rewolucjonistami”, którzy przedstawili się jako anarchiści i prodemokratyczni rebelianci byli białogwardziści sterowani przez Finów i Francuzów przeciwko bolszewikom. Ten wcześniej „ściśle tajny” dokument – jest zawarty w książce „Kronstad, 1921”, napisanej przez anarchistycznego historyka Paula Avricha.

1922: Spis powszechny wykazał, że tylko 15% członków Partii jest robotnikami, podczas gdy około 65% stanowiły „białe kołnierzyki”. Pojawiła się krytyka partii „awangardy proletariatu” za bycie zamkniętą i „elitarną” partią intelektualistów, coraz bardziej odizolowanych od mas pracujących.

1923: Stalin i jego zwolennicy w partii rozpoczęli program „zaciągu leninowskiego”. Program został zaatakowany przez oportunistyczną „lewicową opozycję”, znaną później jako „trockiści”. Celem tego programu było rekrutowanie do partii komunistycznej jak największej liczby robotników i związkowców w celu przeciwdziałania „elitarystycznym” tendencjom w partii. Dzięki włączaniu klasy robotniczej, przy jednoczesnym kształceniu politycznym tych nowych członków, elementy oportunistyczne w partii mogłyby utracić swoje wpływy.

W latach 1924–1925 do partii wstąpiło 638,070 nowych członków, z czego 69% stanowili robotnicy.

1926: Liczba członków partii wzrosła do nieco ponad miliona, przy czym przeważająca większość członków byłą robotnikami.

Głównie byli to młodzi, wykwalifikowani robotnicy. Większość miała doświadczenie w komitetach fabrycznych lub związkach zawodowych. Połowa służyła w Armii Czerwonej.

Dla nowych członków zapewniono intensywną edukację polityczną. I tak partia komunistyczna stała się partią proletariacką. Obala to lewacką interpretację dziejów partii, która jakoby na początku miała mieć charakter robotniczy, a potem dopiero została opanowana przez biurokrację. Było na odwrót.

1928: Partia rozpoczęła pierwszy plan pięcioletni. W tym okresie 10% rolnictwa miało zostać skolektywizowane. Strategia polegała na dawaniu chłopom pożyczek i technologii jako zachęty do zakładania spółdzielni rolniczych. W ciągu zaledwie dwóch lat połowa chłopów złożyło wnioski o utworzenie kolektywów rolniczych! Hojna pomoc państwa dla chłopów pomogła im masowo wytwarzać produkty rolne, co spowodowało, że towary stały się znacznie tańsze na rynkach. Niższa cena spowodowała bankructwo kułaków. W odpowiedzi zaczęli oni palić gospodarstwa, aby podnieść ceny i to stało się jedną z przyczyn głodu w Ukrainie.Państwo rozprawiło się z tymi zbrodniczymi kulakami, zabijając niektórych z tych sabotażystów lub wysyłając ich do więzień. Państwo robotnicze rozpoczęło walkę klasową z burżuazją na wsi.

Inwestycje w przemysł ciężki i programy socjalne, wsparte przez naukowe centralne planowanie i finansowane z podatków od spółdzielni, wprowadziły ZSRR na ścieżkę szybkiego wzrostu. Klasa kapitalistów przegrała bitwę o sposób produkcji. Nadszedł czas na dalszą demokratyzację państwa.

1929: Oportunistyczna „lewicowa opozycja” opierała się proletaryzacji partii- czyli procesowi rekrutacji robotników. „Lewą” opozycją kierował Trocki. Po kilkukrotnym zdegradowaniu został on wygnany z ZSRR.

1936: Sowieccy przywódcy – nie tylko Stalin – spisali nową konstytucję, ustanawiając powszechne prawo wyborcze (w przeciwieństwie do poprzedniej konstytucji), Zasadę tajności głosowania i wybory do wszystkich głównych organów rządzących. Kandydaci do wyborów mogli pochodzić tylko z proletariackich instytucji: partii, związków zawodowych, spółdzielni, organizacji młodzieży, stowarzyszeń kulturalnych.

Niedługo potem blok bucharinowców i trockistów połączyły się, aby dokonać zamachu stanu. Dowiedziawszy się o tym spisku, przywódcy radzieccy szybko go zneutralizowali i ukarali sprawców zamachu stanu w tzw. „procesach moskiewskich”. Podczas gdy zachodnie imperialistyczne media nazywają je „procesami pokazowymi”, ambasador USA w Moskwie – Joseph Davies, w swoich dziennikach pisał, że procesy były prawdziwe i zgodne z prawem oraz że naprawdę istniał plan zamachu stanu.

1937: Od 22 lutego do 5 marca Partia Komunistyczna odbywała historyczne posiedzenie plenum. W tym czasie polowanie na szpiegów, trockistów i bucharinowców trwało nadal. Nikołaj Jeżow, mianowany szefem NKWD we wrześniu 1936 r., Aresztował ponad 1000 urzędników w sektorze przemysłowym za sabotaż . Drugi proces moskiewski miał miejsce, gdy kolejni trockiści byli ścigani za współpracę z Niemcami i sabotaż w przemyśle.

Podczas plenum KC Nikołaj Szwernik, przewodniczący Wszechzwiązkowej Rady Związków Zawodowych wygłosił przemówienie przed delegatami plenum. Szwernik zwrócił uwagę, że sabotażyści zajmowali stanowiska kierownicze w związkach zawodowych. Stalin był zszokowany. Następnie Szwernik argumentował, że związki zawodowe również potrzebują reform demokratycznych, być może znacznie bardziej niż partia.

Od tego momentu rozpoczęła się walka o demokrację związkową. Plenum partii zintensyfikowało walkę klasową o umocnienie demokratycznej dyktatury proletariatu. W niecałe trzy tygodnie po posiedzeniu plenum, Wszechzwiązkowa Rada Związków Zawodowych (WRZZ) miała własne posiedzenie. Tematy omówione na plenum partii zostały również rozpowszechnione w centrali – potrzeba walki z biurokratycznymi perwersjami, arogancją i brakiem odpowiedzialności. Wezwanie do demokratyzacji związków, co nie jest zaskakujące, wiązało się z starciami z opozycyjnymi sabotażystami.

Na szóstym posiedzeniu plenarnym WRZZ postanowiono przeprowadzić tajne wybory, zastąpić głosowanie z listą pojedynczych kandydatów na taką z wieloma kandydatami oraz promować proces „krytyki i samokrytyki”. Przed wyborami związkowymi każdy komitet centralny i komitet związkowy miał wysłać raport z działalności członków, krytykować i samokrytykować oraz przedstawiać sugestie nowo wybranym delegatom.

Komitety fabryczne w większych przedsiębiorstwach miały następnie określone rady wyznaczone do ubezpieczenia społecznego i monitorowania właściwego zarządzania funduszami oraz przestrzegania przez kierownictwo przepisów dotyczących wynagrodzeń za godziny nadliczbowe, wakacji i odpoczynku. Kontrola funduszy miała być zdemokratyzowana i zdecentralizowana. Kontrola pracowników nad ubezpieczeniem społecznym zapewniła sprawiedliwszą i szybszą dystrybucję.

Robotnicy nie przejęli kontroli nad fabrykami i nie zarządzali nimi samodzielnie, ponieważ byłoby to sprzeczne z marksistowską zasadą centralnego planowania. Niemniej jednak mieli wpływ na proces decyzyjny.

Dzięki wyborom na każdym poziomie, od góry do dołu, pracownicy mogli demokratycznie zastąpić skorumpowanych sabotażystów odpowiedzialnymi liderami. Przykładem sukcesu demokracji związkowej mogą być statystyki związków zawodowych w przemyśle wełnianym. 65% z około 1300 osób wybranych w 195 komitetach fabrycznych było nowych na swoich stanowiskach kierowniczych. 43% nie miało doświadczenia w działaniach związkowych. Prawie 50% starych prezesów fabryk zostało zastąpionych. Ponad tysiąc osób zostało wybranych do komitetów sklepowych; kolejny tysiąc został organizatorami sklepów. Klasa robotnicza miała bezprecedensowy poziom dobrowolnego udziału, co spowodowało, że opłacani urzędnicy w sklepach zostali zastąpieni wolontariuszami. Demokratyzacja była związana z czystkami skorumpowanych biurokratów.

12 grudnia odbyły się pierwsze radzieckie wybory na podstawie konstytucji z 1936 r. Konstytucja miała kilka drobnych poprawek po latach.

1956: Trzy lata po śmierci Stalina CIA opublikowało długi raport zatytułowany „The Management of the Soviet Industrial Enterprise ”. Na stronach 59–62 tego raportu CIA potwierdziło aktywną rolę komitetów fabrycznych. Menadżerowie i robotnicy często spotykali się, aby omawiać potrzeby zatrudnionych, a dyskusje były prowadzone przez partyjnych urzędników. Robotnicy mogli również składać skargi przeciwko agresywnym menedżerom i odnosić sukcesy w takich przypadkach.

Na podstawie: https://stalinistkatyusha.wixsite.com/stalinist-katyusha/single-post/2018/08/06/Stalins-Struggle-to-Democratize-the-USSR—a-Timeline

Dodaj komentarz

avatar

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

  Subscribe  
Powiadom o