Artykuł

Bohaterowie Zwycięstwa – Zygmunt Berling

W poniedziałek przypadała 124 rocznica urodzin generała broni, którego coraz bardziej się szkaluje zapominając o jego zasługach. Niszczy się pomniki oraz zmienia nazwy ulic na “bardziej odpowiednie”. Jego historia nieco przypomina marsz Żymierskiego, ale trwała odrobinę dłużej.

Zygmunt Berling urodził się 27 kwietnia 1896 roku w Limanowej w ówczesnych Austro-Węgrzech. Jego rodzice Michał i Aurelia z domu Russek mieli oprócz niego jeszcze czwórkę dzieci: Mariana, Adama, Janinę i Wandę. Maturę zdał w Nowym Sączu, a od 1913 był związany ze Związkami Strzeleckimi. Wraz z wybuchem I wojny światowej zaciągnął się na ochotnika do Legionów. Przydzielony jako dowódca plutonu w II Brygadzie, później w stopniu sierżanta pełnił stanowisko szefa kompanii etapowej. Ranny w bitwach pod Mołotkowem oraz pod Rafajłową. Następnie przydzielony do III Brygady. W 1915 roku ukończył szkołę oficerską z stopniem chorążego, a już w 1916 został awansowany na stopień podporucznika. Nie poniósł większych konsekwencji podczas kryzysu przysięgowego, wszedł wówczas w skład Polskiego Korpusu Przysięgowego, gdzie został dowódcą kompanii. W 1918 na wskutek bitwy pod Rańczą został internowany do obozu Dulfalva. Zwolniony w kwietniu 1918 i do końca wojny służył w armii austriackiej. W listopadzie przydzielony do nowo utworzonego 4 pułku piechoty Legionów. Został wówczas dowódcą kompanii w stopniu porucznika. Tak samo jak Żymierski walczył w bitwach naprzeciw Ukraińcom i bolszewikom, gdzie awansowano go do stopnia kapitana. Po wojnie w 1921 skończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagielońskim. Od lipca 1922 roku był dowódcą III batalionu w Inowrocławiu.

W latach 1923–1925 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W marcu 1925 awansowany na majora, a w październiku został przeniesiony do Bydgoszczy. W trakcie zamachu majowego (co odróżnia go od Żymierskiego) stanął po stronie sanacji tym samym unikając represji. W 1927 przeniesiony do Krakowa, a od 1930 pracował w Biurze Ogólno-Organizacyjnym MON. W grudniu tego samego roku został podpułkownikiem. W styczniu 1931 znowu powrócił do Krakowa, a w 1932 został zastępcą dowódcy 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. Od 1935 do 1937 dowodził owym oddziałem. Wiosną 1937 przeniesiony do Kielc a dwa lata później w 1939 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X. Według różnych przekazów przed przejściem pożegnał się z wyznaczoną grupą żołnierzy, która niedługo wyjedzie na pomorze i wkrótce jako pierwsi staną oko w oko na Westerplatte z nazistowskim najeźdźcą. Stefan Rowecki wystawił mu pochlebną opinię, która przyniosła Berlingowi awans na pułkownika. 31 lipca 1939 z niewiadomych przyczyn przeniesiono go w stan spoczynku (podobnie jak z majorem „Hubalem”, on również został przeniesiony w stan spoczynku dosłownie miesiąc przed rozpoczęciem wojny).

Kiedy wybuchła wielokrotnie starał się o przydział, lecz bez powodzenia. Postanowił wyjechać do Brześcia co będzie dla niego bardzo ważnym wydarzeniem w życiu. 4 października 1939 roku został aresztowany przez NKWD. W 1940 postanowił z nimi współpracować. To otworzyło mu szansę na lepszą przyszłość. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki wraz z 12 innymi oficerami wystosował manifest w do Berii w którym wyrazili chęć walki z Niemcami. Po układzie Sikorski-Majski wstąpił do Armii Andersa i uzyskał pozycję szefa sztabu 5 Dywizji Piechoty, lecz nie chciał wraz z nimi wyjechać poza tereny ZSRR. Tym samym pozostał w ZSRR, a Anders uznał to za dezercję skazując go na karę śmierci, lecz gen. Sosnowski nie podpisał wyroku. Od maja 1943 organizował 1 Polską Dywizję Piechoty im. Tadeusza Kościuszki dając szansę tym, którzy nie zdążyli do Andersa. Przez Stalina ustanowiony jej dowódcą i awansowany do generała brygady. I to właśnie ta dywizja brała udział w walkach pod Lenino.

W styczniu 1944 nad mogiłami ofiar zbrodni katyńskiej obwinił o nią Niemców. Brał udział w operacji brzesko-lubelskiej. Podczas powstania kieruje swoje siły do pomocy powstańcom. Był zwolennikiem przyjmowania członków AK do LWP. We wrześniu 1944 odwołany ze stanowiska. W listopadzie tego samego roku wyznaczony przez Bieruta szefem Polskiej Misji Wojskowej w Moskwie jednak odmówił tego stanowiska. Tym samym został zmuszony do podjęcia studiów na Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Armii Czerwonej im. Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. 15 grudnia 1944 na posiedzeniu PKWN przyjęto jednogłośnie uchwałę stwierdzającą, że „gen. Berling swoim postępowaniem ujawnił swoje wrogie demokracji polskiej oblicze, postawił siebie poza nawiasem demokracji polskiej walczącej o wyzwolenie Polski”

Dopiero w 1947 dostał pozwolenie na powrót do kraju. Po powrocie zajmował się organizacją Akademii Sztabu Generalnego. W kwietniu 1947 został komendantem tej uczelni jednak w październiku został odwołany z tej pozycji. Ponownie objął dowodzenie od 1948 roku do 1953 roku. Od 1953 ze względu na zły stan zdrowia odszedł w stan spoczynku i był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Państwowych Gospodarstw Rolnych oraz w Ministerstwie Rolnictwa czy wiceministrem leśnictwa. Dopiero w 1963 roku został przyjęty do partii. Zmarł w wieku 84 lat 11 lipca 1980 roku w Warszawie. Niestety Polacy nie doceniają jego poświęcenia i burzą jego pomniki jak wcześniej wspomniałam. Niestety obecnie mało osób chce je odbudowywać, a pamięć o generale i jego armii na cześć leśnego bandyctwa i podpalaczy wsi czyli bandytów przeklętych.

1
Dodaj komentarz

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
1 Comment authors
Krzysztof Recent comment authors

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Krzysztof
Gość
Krzysztof

Berling był antykomunistą i robił wszystko(no w granicach możliwości i rozsądku)aby do zainstalowania tego systemu w Polsce nie doszło