Artykuł

75 lecie Partii Pracy Korei

Dzisiaj, 10 października 2020 roku (lub jak to wolą nasi koreańscy towarzysze 109 roku Dżucze) świętujemy 75 rocznicę powstania Partii Pracy Korei. Partii, dzięki której Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna może nieprzerwanie realizować swoją dewizę «Silne i dobrze prosperujące państwo». W ten piękny dzień dla KRLD i ludzi ją wspierających warto byśmy przyjrzeli się pokrótce historii powstania, walki i zwycięstw PPK. Kto wie, być może mimo pochodzenia z zupełnie innej części świata pomogą nam w Polsce.

Historia Partii niezaprzeczalnie wiąże się z postacią Kim Il Sunga, człowieka, który kontynuował rewolucyjne dzieło swoich rodziców i doprowadził je do zwycięskiego końca. Droga do tego była jednak bardzo długa. Za początek walki można uznać dzień 17 października 1926 roku, kiedy w chińskim Huadian zaledwie 14-letni przyszły Wieczny Prezydent, który kilka miesięcy wcześniej stracił ojca (został on aresztowany przez okupacyjne władze japońskie) organizuje Związek na Rzecz Obalenia Imperializmu. Związek stawia sobie za cel obalenie japońskiego imperializmu, wyzwolenie i odzyskanie niepodległości przez Koreę, budowę w ojczyźnie socjalizmu i komunizmu. To właśnie z jego korzenia wyrośnie PPK i na jego programie będzie się opierać. Kim Il Sung w dniach 30 czerwca-2 lipca 1930 roku zwołał Spotkanie Kaluńskie, gdzie przedstawił unikalną politykę tworzenia na początku organizacji partyjnych, a potem ich wzmacniania i rozszerzania w celu założenia partii. 3 lipca powstała pierwsza organizacja partyjna – Związek Towarzyszy Zebranych. Następnie utworzono krajową organizację partii na obszarze Onsongu i wiele innych komórek na terenach wschodniej Mandżurii wzdłuż rzeki Tuman i północnych obszarach przygranicznych.

Aby wcielić w życie swój program koreańscy komuniści muszą stworzyć swoje zbrojne skrzydło. Powstaje ono 25 kwietnia 1932 roku jako Anty-japońska Armia Powstańcza, później przemianowana na Koreańską Armię Ludowo-Rewolucyjną. W maju 1934 roku założono Komitet Partyjny KALR. W tym artykule nie będę opisywał bohaterskiej walki koreańskich żołnierzy z japońskimi militarystami o wolność, ponieważ wymaga ona z pewnością osobnego artykułu na rocznicę 25 kwietnia. Faktem jest jednak, że zmagania żołnierzy Kim Il Sunga zaowocowały 15 sierpnia 1945 roku odrodzeniem kraju po 35 latach niewoli. W tym momencie koreańscy komuniści weszli w decydujący okres swojej działalności.

10 października 1945 roku w Pjongjangu powstał Centralny Komitet Organizacyjny Komunistycznej Partii Korei Północnej. Ten dzień jest uznawany za prawdziwe narodziny Partii Pracy Korei. 28 sierpnia 1946 roku w Pjongjangu odbył się zjazd zjednoczeniowy, na którym KPKP połączyła się z Nową Partią Ludową tworząc Partię Pracy Korei Północnej. Partia od początku podejmowała wysiłki by jej południowa sekcja doprowadziła do rewolucji i zjednoczenia z Północą i nie dopuściła do podziału i zapanowania kapitalizmu i amerykańskiej okupacji na Południu. Niestety światowa sytuacja polityczna nie pozwoliła na to i jedynie ludzie na Północy mogli cieszyć się socjalizmem. Na II Zjeździe Partii w dniach 27-30 marca 1948 roku najważniejszą omówioną kwestią była potrzeba stworzenia pierwszego w historii państwa koreańskich robotników i chłopów. 9 września 1948 powstała Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna. Aby scalić się ze swoimi towarzyszami na Południu 30 czerwca 1949 roku PPKP zjednoczyła się z Partią Pracy Korei Południowej i przyjęła nazwę Partia Pracy Korei, którą nosi do dziś.

KRLD, a tym samym PPK niedługo cieszyła się spokojem po zakończonej okupacji japońskiej. 25 czerwca 1950 roku Stany Zjednoczone i jej marionetka – Korea Południowa – dokonały zbrodniczej agresji na ojczyznę koreańskiego ludu pracującego. Wojna z imperializmem amerykańskim stała się dla młodej Partii Pracy Korei bardzo ważnym egzaminem podobnie jak dla partii bolszewickiej obrona młodej Rosji Radzieckiej przed Białą Armią i 14 państwami interwencyjnymi. Ten egzamin Partia musiała zdać – w grę wchodził los 5 milionów Koreańczyków mogących zostać niewolnikami USAńskiego kapitału. Wojna była niezwykle ciężka i brutalna– armie najeźdźców dokonywały masowych mordów na ludności cywilnej, nie szczędząc nawet kobiet i dzieci. Według szacunków zabito blisko 230 000 bezbronnych cywili. Amerykańskie lotnictwo masowo bombardowało miasta i wsie, zrzucając na sam Pjongjang więcej bomb, niż ogółem zrzucono w trakcie całej II Wojny Światowej. W pewnym okresie sytuacja była tak zła, że nawet stolica KRLD była w rękach wroga. Jednak Koreańska Armia Ludowa zaprawiona w bojach z japońskimi militarystami i dodatkowo wspierana z lądu przez Chińskich Ochotników Ludowych i z powietrza przez Wojskowe Siły Powietrzne Związku Radzieckiego wyzwoliły stracone terytoria i wypędziły napastników ze swojej ziemi. 27 lipca 1953 wojna się zakończyła.

Partia Pracy Korei musiała przystąpić do wielkiej pracy na rzecz odbudowy ze zniszczeń po wojnach z Japonią, USA i Koreą Południową oraz budowy socjalizmu w KRLD. W 1955 roku Kim Il Sung wygłosił przemówienie «O wyeliminowaniu dogmatyzmu i formalizmu w oraz ustanowieniu idei Dżucze w pracy ideologicznej», gdzie po raz pierwszy przedstawił założenia idei Dżucze, która już niedługo miała się stać głównym fundamentem PPK. W dniach 23-29 kwietnia 1956 roku odbył się III Zjazd Partii. Kongres omówił dotychczasową pracę w odbudowie ze zniszczeń wojennych i budowie socjalizmu. Zagraniczni goście między, innymi z ZSRR i Chin, byli pod wrażeniem ówczesnych osiągnięć koreańskich komunistów. Niestety pod naciskiem chruszczowowskich rewizjonistów na zjeździe Partia musiała odejść od marksizmu-leninizmu. Kim Il Sung jednak nigdy nie skrytykował towarzysza Stalina, za to wielokrotnie potępiał Chruszczowa. Na wieść o jego referacie z XX Zjazdu KPZR powiedział: «To niemożliwe, to niemożliwe. Nie poprzemy człowieka, który robi nam takie świństwa».

W latach 60. zaczęto wprowadzać rozwiniętą naukę Dżucze w oficjalny program PPK. Umacniano tą ideę samodzielności na IV (1961), V (1970) i VI (1980) Zjeździe. 15 kwietnia 1994 roku towarzysz Kim Il Sung zmarł, po 82 latach życia walki i przewodnictwa koreańskich komunistów. Cała Partia jednomyślnie uznała, że jedynym następcą Wiecznego Prezydenta może być Kim Dzong Il, członek Partii od 1961 roku i członek Komitetu Centralnego od 1964 roku. Urząd Sekretarza Generalnego objął 8 października 1997 roku. Nowy wódz rozpoczął rządy w krytycznym momencie dla partii i państwa. KRLD straciło sojuszników w postaci ZSRR i krajów socjalistycznych, przez co kraj nawiedził kryzys, zwłaszcza w sferze żywnościowej. Na szczęście nowemu sekretarzowi udało się przezwyciężyć wszystkie trudności. Dużo w tym pomogło wprowadzenie do PPK stworzonej przez niego idei Songun, polegającej na stawianiu Koreańskiej Armii Ludowej na pierwszym miejscu w zarządzaniu Partią i państwem.

Kim Dzong Il piastował stanowiska Sekretarza Generalnego do swojej śmierci 17 grudnia 2011 roku. Jego godnym następcą został Kim Dzong Un, który dzielnie prowadzi Partię i kraj przez współczesne trudności. Mimo młodego wieku odniósł już spore sukcesy w przewodnictwie Partii. Jednym z najważniejszych jest powrócenie do organizowania zjazdów. Od 6 do 9 maja 2016 roku zwołał i poprowadził VII Zjazd Partii Pracy Korei, a 20 sierpnia 2020 roku podjął decyzję o przeprowadzeniu w styczniu VIII Zjazdu.

Taka, oto jest bardzo skrócona historia Partii Pracy Korei, partii Kim Il Sunga, Kim Dzong Ila i Kim Dzong Una. Niech żyje i zwycięża nadal oraz prowadzi Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną do socjalizmu i komunizmu!

Dodaj komentarz

avatar

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

  Subscribe  
Powiadom o