Artykuł

Podstawy w kwestii maoizmu. Na 127. rocznicę urodzin Mao Tse-Tunga

Historycznie, Lenin zakładał Marksizm w Rosji i Mao Tse-Tung zakładał Marksizm-Leninizm w Chinach. W ten sam sposób co Lenin i rosyjska rewolucja zmodyfikowała i ulepszyła marksizm, Mao i chińska rewolucja zmodyfikowała i ulepszyła marksizm-leninizm.

Maoizm jest więc trzecim etapem marksizmu, drugim jest zaś marksizm-leninizm.

Mao zdefiniował odpowiednio czym jest materializm dialektyczny. Jego dzieło „W sprawie sprzeczności” jest syntezą absolutnie niezbędną dla każdego komunisty, poprzez prezentację twardego rdzenia nauki proletariackiej.

Z początkiem lat 60., Mao stanął przed trudnym zadaniem – nie poddał się rewizjonizmowi który triumfował w ZSRR po śmierci Stalina, ale rzucił mu wyzwanie razem z Albanią i Koreą Północną (a w przyszłości z innymi państwami, m.in. Demokratyczną Kampuczą) stanął do walki z socjalimperializmem bloku wschodniego. W tej walce musiał sam dbać o rozwój nauki proletariackiej jaką jest marksizm-leninizm. Co za tym idzie, poddał krytycznej ocenie na podstawie zasad socjalizmu naukowego błędne tezy Chruszczowa, Thoreza, Togliattia, Tito, Trockiego i innych socjalzdrajców. Obronił podstawowe zasady komunizmu, a następnie je rozwinął. Stał się jednym z ostatnich bastionów światowej myśli socjalistycznej. Maoizm objaśnia czym jest etap rewolucji demokratycznej, rodzaj rewolucji w krajach uciskanych przez garstkę krajów kapitalistycznych, które przeszły już na stadium imperializmu. Pokazuje jak burżuazja narodowa krajów półkolonialnych jest uciskana, podczas gdy powstała biurokratyczna burżuazja sprzedana imperializmowi funkcjonuje w sojuszu z wielkimi właścicielami ziemskimi.

Poprzez swoją analizę rzeczywistości, podniósł znaczenie tych krajów półkolonialnych w kontekście światowej rewolucji, które tworzą „strefę szturmową”, czyli które są zamieszkiwane przez większość ludzi światowej populacji.

W tych krajach, jak we wszystkich krajach, strategią komunistyczną jest Przedłużona Wojna Ludowa. To wojskowy wariant wojny proletariackiej, kórą Mao Tse-Tung teoretyzował i która została zastosowana podczas rewolucji Chińskiej, a co za tym idzie – dała w niej zwycięstwo komunistom. Każda rewolucja, demokratyczna czy socjalistyczna, musi przyjąć tę formę aby odnieść zwycięstwo.

Komunistyczne motto opracowane przez Mao brzmi: „Wojna Ludowa aż do Komunizmu!”

W ten sam sposób, Mao Tse-Tung pokazał znaczenie socjalistycznej kultury idącej w parze z potrzebami mas. Ta teoria została wykorzystana podczas Wielkiego Skoku Naprzód, a następnie w trakcie Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Kulturalnej. Maoizm polega na radzeniu sobie ze sprzecznościami miedzy pracą, ręczną a pracą umysłową sprzecznościami między miastami a wsiami. Maoizm mówi, że tożsamość narodu i jego kultura jest nierozwiązalnie związana z kwestią wyzwolenia proletariatu, jednakże nie jest nacjonalistyczny. Łączy silny patriotyzm i szacunek do kultury narodu z internacjonalizmem pomocą bratnim narodom Mao Tse-Tung wytłumaczył w prawidłowy sposób jak działa dialektyka wewnątrz Partii Komunistycznej, prowadząc on do powstania dwóch linii, lini czerwonej i linii czarnej, linii rewolucjonistycznej i linii rewizjonistycznej. Zawsze w partiach komunistycznych istnieje taki podział, w dzisiejszych Chinach również; niestety jednak u władzy jest grupa przedstawiająca linię czarną. Nic nie jest jednak z góry przesądzone – tak jak Mao dzięki Rewolucji Kulturalnej pokonał rewizjonistów, tak i dziś być może rewizjoniści stracą władze na rzecz rewolucyjnego członu partii.

W ten sposób materializm dialektyczny może, od Mao Tse-Tunga, być doskonale rozwiniętą nauką, zdolną do konfrontacji ze wszystkimi aspektami życia.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments