Artykuł

Z okazji 98. rocznicy powstania ZSRR

Dokładnie 98 lat temu powstał Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Było to pierwsze państwo socjalistyczne, pierwsze, w którym władzę objęli komuniści oraz pierwszy raz w historii, kiedy to klasa wyzyskiwana założyła swoje państwo, które mogło spokojnie funkcjonować przez następne lata. Związek Radziecki stał się centrum światowego ruchu komunistycznego, krajem, pod którego zwierzchnictwem budowano w innych miejscach socjalizm, a także inspiracją dla następnych pokoleń. Co ważne, to państwo stanowi również praktyczny dowód na słuszność i wydajność centralnie planowanej gospodarki socjalistycznej. Dzięki niemu mamy wskazówki co do budowy socjalizmu i sposobu zarządzania robotniczym krajem oraz możemy wyciągnąć też historyczną lekcję, jakich błędów należy unikać. Bunt klasy robotniczej w 1917 był więc punktem zwrotnym w całej historii ludzkości, a założenie ZSRR 5 lat później stało się jego zwieńczeniem.


Związek Radziecki powstał na mocy Deklaracji i Traktatu o utworzeniu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Uzgodniono go dnia 29 grudnia 1922 roku na konferencji delegacji zjazdu Rad 4 republik – Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (RFSRR), Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (USRR), Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (BSRR) i Zakaukaskiej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Radzieckiej (ZSFRR). Zatwierdzony został i wszedł w życie dzień później na I Ogólnozwiązkowym Kongresie Rad. Związek Radziecki był federacyjnym związkiem narodowych niezależnych republik (w związku ze samostanowieniem narodów) przy wiodącej roli republiki rosyjskiej. W momencie powstania ZSRR było ich 4, ale na skutek zmian terytorialnych oraz wzmacniania się świadomości narodów socjalistycznych zamieszkujących ZSRR ostatecznie skończyło się na 15 republikach związkowych. Następnie dnia 6 lipca 1923 powstały Rada Komisarzy Ludowych ZSRR i komisariaty ludowe. W styczniu 1924, niedługo po śmierci Lenina, przyjęto pierwszą radziecką konstytucję, która stanowiła poniekąd uzupełnienie deklaracji z grudnia 1922. W 1925 Rosyjska Komunistyczna Partia (bolszewików) zmieniła nazwę na Wszechzwiązkowa Komunistyczna Partia (bolszewików), a w 1928 Kraj Rad wkroczył na drogę planowego rozwoju za pomocą 1. planu pięcioletniego, zaś następny, przełomowy 1929 rok, nareszcie zakończył okres NEPu i rozpoczął okres budowy socjalizmu. W grudniu 1936 przyjęta została druga konstytucja, wielokrotnie zmieniana, aż do 1977, kiedy to stalinowska konstytucja ustąpiła miejsca trzeciej, breżniewowskiej. Po śmierci Józefa Stalina w 1953 ZSRR poszedł w złym kierunku. W 1956 zrewidowano marksizm – leninizm, Chruszczow zaczął próbować idiotycznych i antysocjalistycznych rozwiązań, pogłębiło się to jeszcze bardziej po reformach Kosygina i Libermana, ale kraj rządzony przez KPZR zachował swój socjalistyczny charakter i socjalistyczne supermocarstwo radzieckie stanowiło przeciwwagę dla kapitalistycznego i imperialistycznego supermocarstwa amerykańskiego. Destalinizacja i rozpoczęte przez nią domino rewizjonizmu doprowadziły do destrukcji systemu socjalistycznego, stopniowej degeneracji partii komunistycznej i ostatecznie rozwiązania ZSRR pod koniec 1991, co – przypomnijmy – miało antydemokratyczny charakter, bo zostało przeprowadzone wbrew wcześniejszemu głosowaniu, w którym większość opowiedziała się za utrzymaniem Związku Radzieckiego.

Dzięki polityce opartej o naukę marksizmu – leninizmu i idee Marxa, Engelsa, Lenina i Stalina państwo radzieckie odniosło liczne sukcesy – osiągnęło rekordowy wzrost gospodarczy, stało się szybko potęgą przemysłową goniącą USA, niebywale podniosło poziom życia jego mieszkańców i dokonał się w nim dynamiczny postęp cywilizacyjny, socjalny i naukowo – techniczny. Wszystko to osiągnął kraj rządzony przez klasę robotniczą, która po usunięciu wyzyskiwaczy i nierobów poradziła sobie dużo lepiej, aniżeli byłoby w przeciwnym wypadku. Także Związek Radziecki odegrał kluczową rolę w zniszczeniu faszyzmu w II WŚ i uratował narody słowiańskie przez eksterminacją. Pierwsze państwo robotniczo – chłopskie nie tylko zbudowało socjalizm, ale także wyzwoliło spod jarzma burżuazji także narody wyswobodzone przez nie po drugiej wojnie światowej, w których to mogły się dokonać podobne przemiany. W większości byłych republik radzieckich grono żałujących upadku Kraju Rad jest liczniejsze od cieszących się z tego oraz widoczna jest wyraźna tendencja cieplejszego patrzenia na ZSRR przez osoby starsze.


My, współcześni komuniści, przyjmujemy dorobek Związku Radzieckiego jako nasz. Dorobek ZSRR to dorobek urzeczywistnienia odwiecznej walki o GODNOŚĆ, sprawiedliwość i dobrobyt oraz oczywiście walki klas wyzyskiwanych z klasą wyzyskiwaczy. Nie był to kraj całkowicie idealny, ale jego nauka posłuży nam do budowy socjalizmu w przyszłości.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments