Artykuł

Socjalizm to innowacyjność i jakość towarów

Współczesny świat zdominowany jest przez propagandę antykomunistyczną. Propaganda ta, rozsiewana przy pomocy masowych środków przekazu, odgrywa kluczową rolę w kształtowaniu (nie)świadomości miliardów ludzi na świecie. Wściekłość i zawziętość tej propagandy nie jest przypadkowa i, wbrew opiniom nierozumiejących konfliktu klasowego, nie ma swych źródeł w „ideowości” naczelnych propagandystów. Istota walki klasowej, toczonej między burżuazją i proletariatem, pokazuje, jakie kroki podejmuje burżuazja rękami podległych jej podmiotów, takich jak media czy władza polityczna. Wszelkie decyzje polityczne i administracyjne, wszelki powszechny przekaz medialny — wszelkie działania państwa burżuazyjnego służą umacnianiu klasowej pozycji burżuazji. Takie muszą być cele i taki jest charakter państwa burżuazyjnego; taka jest zależność i naturalna kolej rzeczy. Co jednak rozumieć pod pojęciem „umacniania pozycji klasowej”? Rozumieć należy wszystko, co burżuazja robi, by utrzymać  dominację ekonomiczną, wszystko, co burżuazja robi by zachować i powiększać swoje zyski, wszystko, co burżuazja robi by nie utracić władzy politycznej i umocnić władzę polityczną — a więc wszystko, co burżuazja robi w imię swojego interesu klasowego. 

Jasne jest więc, jaki cel przyświeca masowej propagandzie antykomunistycznej, jasne jest że burżuazja, w celu zwalczania grożących jej ruchów, gotowa jest wykorzystać wszystkie leżące w jej zasięgu środki. Form bezwstydnej propagandy, ich wymyślności i fantazji nie sposób jest policzyć;  liczne kłamstwa historyczne mają na celu oczernić  Komunistów, zakłamać przykład budownictwa socjalistycznego i na tej podstawie zdyskredytować współczesny ruch komunistyczny. Wykorzystanie rewizjonizmu historycznego, zakłamującego dzieje ZSRR i innych państw socjalistycznych jest jednym z najważniejszych narzędzi burżuazji; przykład historyczny, jako synonim praktycznego doświadczenia, szczególnie silnie wpływa na świadomość odbiorcy, uwiarygadnia przedstawiane wcześniej tezy, wciska je społeczeństwu w formie niezaprzeczalnych dogmatów. Kłamstwa te stanowią punkt wyjścia  wszystkich teoretycznych „rozważań” kierowanych przeciwko socjalizmowi; jednym z tych dogmatów, jednakowo absurdalnych i mijających się z prawą, jest znane i spotykane często (zwłaszcza wśród nastoletnich zwolenników Korwina i Konfederacji) „stwierdzenie”, mówiące o niskiej innowacyjności produkcji socjalistycznej i niskiej jakości towarów  w socjalizmie.

Stwierdzenie to zagnieździło się w głowach wielu ludzi omamionych propagandową szczekaniną. Jego śmieszność potęguje pewność i bezczelność, z jaką wysuwane jest przez większość zwolenników kapitalizmu; ludzie ci, krzyczący do rozpuku o „innowacyjności’ i „jakości towarów”, zdają się nie wiedzieć, jak sprawy te mają się w ubóstwianym przez nich „modelu wolnorynkowym”. Gospodarka kapitalistyczna, oparta na działalności pojedynczych, prywatnych podmiotów, nie jest w stanie przyswoić optymalnej polityki rozwoju, nie jest w stanie uwzględniać obiektywnych wskaźników, nie jest w stanie skoordynować produkcji dla maksymalnego tempa wzrostu. Wszystko to pokłosie nieodłącznej cechy kapitalizmu — anarchii produkcji. W warunkach anarchii produkcji funkcjonuje niezliczona ilość odosobnionych podmiotów; podmioty te działają wyłącznie we własnym interesie, w myśl podstawowego ekonomicznego prawa kapitalizmu — maksymalizacji zysku. Maksymalizacja zysku,  która motywuje działalność każdego, najmniejszego podmiotu, wywołuje nieuchronny konflikt interesów. W takich warunkach niemożliwa jest realizacja obiektywnych interesów ludności; skutki uboczne działalności podmiotów, całkowicie przez nie ignorowane, zadają społeczeństwu straty znacznie spowalniające jego  rozwój; maksymalizacja zysku nie równa się maksymalizacji produktywności.

Metody powiększania przychodów szkodzą obiektywnemu wzrostowi; celem kapitalisty nie jest wzrost innowacyjności i jakości, a wzrost zysku — jedno z drugim, wbrew pozorom, nie idzie w parze. Jedną z metod maksymalizacji zysku jest praktyka wpisana w definicję kapitalizmu. Zysk, możliwy do uzyskania w ramach produkcji i sprzedaży określonych towarów, w ramach handlu nimi, pośredniczenia w łańcuchu dostaw itd., zwiększa się, na przykład, wraz z wzrostem ceny towaru i spadkiem kosztów jego produkcji. Oznacza to więc, że dla koncernu produkującego pralki opłaci się wyprodukować pralkę taniej, np. przy pomocy tańszych zamienników o niższej jakości, i sprzedać ją po cenie zawyżonej względem jej  realnej wartości. Sprawia to, że znaczna część towarów oferowanych przez producentów to towary tandetne i niskojakościowe, niespełniające podstawowych wymogów. Maksymalizacja zysku, w drodze sprzedaży niejakościowych towarów po zawyżonych cenach, przybiera coraz bardziej bezwstydne formy; wysoka jakość towarów, ich trwałość i bezawaryjność wyklucza się z dążeniem do uzyskania maksymalnych zysków. „Po co kupować następną kuchenkę, skoro stara wciąż działa?” — taki stan rzeczy jest dla kapitalisty nieopłacalny, gdyż wiąże się ze spadkiem popytu na jego produkty. By do niego nie dopuścić stosowane jest nagminnie sztuczne zwiększanie konsumpcji i popytu, polegające na produkcji awaryjnych i psujących się często towarów (najczęściej od razu po gwarancji), co, zmuszając klienta do ponownego zakupu, tworzy błędną karuzelę, gwarantującą kapitaliście nieskończone źródło dochodów. Działania te stoją też w największej sprzeczności z wzrostem  innowacyjności, gdyż zyski z niej, w warunkach wysokiej awaryjności towarów i ich ciągłego wykupywania, mogą być zbyt małe, by właściciel zechciał zaprzątać sobie głowę „innowacjami” (a na to trzeba pieniędzy!). To jedne z cech produkcji towarów w kapitalizmie, to prawidłowości wpisane w ekonomiczne prawo kapitalizmu — w prawo maksymalizacji zysku. Widzimy więc, że wbrew kucowskim bredniom o „jakości dla konkurencyjności’, koncerny burżuazyjne wdrażają zasady powszechnych oszczędności i powszechnego cięcia kosztów nie tylko na pracownikach (poprzez ich zwalnianie) czy na ich pensjach, lecz także na towarach kosztem jakości towarów.

Te patologiczne zjawiska, skutkujące spowolnieniem tempa wzrostu i niską jakością towarów są nie do pomyślenia w warunkach socjalistycznych. Socjalistyczna gospodarka planowa pozwala wyeliminować anarchię produkcji; gospodarka taka umożliwia uzyskanie maksymalnego tempa wzrostu, wciela w życie podstawowe prawo rozwoju sił wytwórczych w socjalizmie — maksymalizację produktywności w celu maksymalnego zaspokojenia materialnych i kulturowych potrzeb ludności. Zasada ta stoi w największej sprzeczności z naczelnym prawem kapitalizmu; produkcja socjalistyczna , w odróżnieniu od rozproszonej produkcji burżuazyjnej, dąży do  realizacji obiektywnych interesów całości, nie zaś jak w kapitalizmie, szkodzących całości interesów prywaciarzy. Jasne jest więc, że nie ma i nie może być w socjalizmie miejsca na takie jak w kapitalizmie patologie w procesie produkcji. Patologie te, skutkujące niską innowacyjnością i jakością towarów, stanowią też przyczynę ogromnego marnotrawstwa zasobów, które wpisane jest w cykl produkcji kapitalistycznej. Przykład niskojakościowych towarów, psujących się by kupować następne, obrazuje dobrze   skalę problemu marnotrawienia zasobów, pokazuje, jak irracjonalny i bezsensowny charakter posiada produkcja w kapitalizmie. Ogromna ekonomiczna przewaga socjalizmu ukazuje, że nieinnowacyjność i niska jakość towarów wpisane są nie w istotę socjalizmu,a przeciwnie, w istotę kapitalizmu. 

Prawdę tę, wbrew skamlaniu burżuazyjnych krzykaczy, obserwujemy na przykładzie Związku Radzieckiego. Naród radziecki, dzięki gospodarce pozwalającej na szybkie zwiększanie wydajności pracy i wielkie, nieznane w innych krajach tempo wzrostu, zrzucił feudalne kajdany wkraczając w erę industrializacji i najszybszego w dziejach rozwoju techniki. Wraz z rozkwitem gospodarki rozkwitnąć musiała nauka radziecka; liczba inżynierów, techników, lekarzy i naukowców, o najwyższych kwalifikacjach i licznych specjalnościach, wzrastała w niewyobrażalnym tempie. Miliony robotników i chłopów, tkwiących w Rosji carskiej pod butem oligarchii, otrzymało ogromny awans społeczny i cywilizacyjny; dzieci chłopskie, które niegdyś dzieliły los swoich rodziców, wciągnięte zostały do szkół, zaczęły zdobywać kwalifikacje, zyskały szansę wyzwolenia swego twórczego potencjału. Ten ogromny, twórczy potencjał mas wyzwolony został w toku przebudowy socjalistycznej; tylko socjalizm umożliwia wyzwolenie i maksymalne wykorzystanie potencjału twórczego obywateli. Stworzone przez socjalizm warunki pozwoliły uzyskać ogromne tempo wzrostu innowacji i produktywności. Miliony radzieckich inżynierów, techników i robotników, od pierwszych miesięcy pierwszej pięciolatki zgłaszać zaczęło ogromne ilości wniosków racjonalizatorskich, nowych propozycji usprawnienia procesu produkcji, nowych wynalazków, najbardziej rozmaitych produktów; wszystko to doprowadziło wkrótce do powstania masowego „ruchu racjonalizatorskiego”.  O skali sukcesu socjalizmu w dziedzinie wdrażania innowacji czytamy w opracowaniu wydanym z okazji 40-lecia Rewolucji Październikowej, podsumowującym osiągnięcia władzy radzieckiej:

„Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa i system radziecki otworzyły bezprecedensowe możliwości wyzwolenia naukowej i technicznej twórczości mas. W naszym kraju powstał, rozwinął się i nadal rozwija się masowy ruch wynalazców, racjonalizatorów i innowatorów produkcji. Liczba wynalazców i innowatorów rośnie z roku na rok. Tak więc w 1950 r. liczba wynalazców i innowatorów, którzy złożyli propozycje, wyniosła 555 tys., a w 1956 r. — 1341 tys. osób, czyli ponad dwukrotnie więcej. W 1956 r. liczba wynalazków, ulepszeń technicznych i propozycji racjonalizacyjnych wprowadzonych do gospodarki narodowej wzrosła ponad 2-krotnie w porównaniu z 1950 r., 7-krotnie wobec 1940 i 13-krotnie wobec 1930 r.

Twórcze propozycje wynalazców i racjonalizatorów mają na celu mechanizację i automatyzację produkcji, usprawnienie procesów technologicznych, tworzenie nowych maszyn, zmniejszenie pracochłonności  produktów, oszczędność surowców i materiałów, poprawę jakości produktów i poprawę warunków pracy.

Oszczędności z wprowadzonych wynalazków, usprawnień technicznych i propozycji racjonalizacji tylko w okresie od 1946 do 1956 wyniosły 50 miliardów rubli.”

Prócz szybkiego tempa tworzenia i wdrażania innowacji, w warunkach tych naturalne było dążenie do jak największej użyteczności i trwałości towarów. Wiązało się to również z racjonalnym rozporządzaniem zasobami i zapobieganiem ich marnotrawieniu. Wyśmiać przy tym należy tezy spod znaku „czy się stoi, czy się leży”, głoszące, że ta właśnie polityka („czy się stoi”) czyniła pracę „niechlujną” oraz „niechlujnymi” także jej wytwory. Śmiesznym jest patrzeć, jak nasi przeciwnicy nie uderzają w nas, a w chochoła, którego sami stworzyli i bohatersko próbują obalić. W rzeczywistości walka z bumelanctwem była w socjalizmie szczególnie zaostrzona, a socjalistyczna zasada „każdemu według pracy”, wraz innymi licznymi przedsięwzięciami (jak ruch stachanowski), sprawiały, że radzieccy robotnicy podchodzili do pracy niezwykle poważnie, z największą starannością i troską;  wiedzieli  bowiem także, że to co tworzą nie jest już własnością panów, lecz należy do nich — robotników.

Widzimy, jak błędne i dalekie od prawdy są oskarżenia burżuazyjnych propagandystów, widzimy, jak chwiejne mają podstawy; propagandziści ci stają się  coraz liczniejsi, a walka z nimi coraz  bardziej paląca. Głoszone przez nich bzdury słyszalne są na całym świecie, zagnieżdżają się w świadomości milionów krzycząc np., jak w temacie artykułu, o „nieinnowacyjności i niskiej jakości towarów w socjalizmie”.Widać jak na dłoni, że jest dokładnie na odwrót ; kapitalizm, tworzący liczne patologie produkcji (związane z maksymalizacją zysku), zapada się pod własnymi sprzecznościami i  hamuje rozwój innowacji, topi się w swoim szambie wypluwając towary tandetne i awaryjne, sprzedawane po zawyżonych cenach. Tylko socjalizm przezwyciężyć może wszystkie te patologie. Socjalizm to innowacyjność i jakość towarów.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments