Artykuł

54. rocznica śmierci Che Guevary

„Młodzieży… i ja widzę się jako młodego… musimy się uczyć i uczyć się dużo. Nie jesteśmy tu, żeby mówić, że bolą mnie oczy, że nie lubię czytać, że czuję się zmęczony, że nie mam okularów, że mam za dużo strażników, że dzieci nie pozwalają mi spać… wszystkie te rzeczy, które mówią ludzie. Musimy się uczyć ze wszystkich sił” — Ernesto Che Guevara

Artykuł nadesłany przez Kolektyw Che Guevary

Witajcie Towarzysze!

Dziś 9 października 2021 roku przypada 54 rocznica śmierci Ernesto Che Guevary, wielkiego rewolucjonisty, wyzwoliciela proletariatu, a przede wszystkim symbolu walki z uciskiem i nierównościami.

Historia Che powinna być dla każdego prawdziwego komunisty znana, dlatego w tym artykule Kolektyw Che opisze wam w skrócie historię życia Che, oraz obalimy kłamliwe mity stworzone przez prawicę, aby oczernić Che.

Ernesto Che Guevara urodził się 14 czerwca 1928 roku w mieście Rosario, które znajduje się we wschodniej Argentynie. Che studiował medycynę na uniwersytecie w Buenos Aires. Na ostatnim roku studiów wraz z przyjacielem Alberto Granado postanowili przejechać na motocyklu całą Amerykę Południową. Historię tej podróży można przeczytać w książce pod tytułem „Dzienniki Motocyklowe”. Podczas tej podróży Che zaczął zauważać nierówności społeczne, jakie dotykają ludzi oraz całą niesprawiedliwość, jaka się dzieje na świecie. Na początku września 1954 roku przybył do miasta Meksyk. Po przybyciu do Meksyku zaczął pracować w szpitalu. W czerwcu 1955 roku poznał Raúla Castro, poprzez którego poznał jego brata, Fidela Castro. Che przystąpił do Ruchu 26 Lipca, który stawiał sobie za cel obalenie dyktatury Fulgencio Batisty, 25 listopada 1956 roku rewolucjoniści dotarli na Kubę. Desant po wylądowaniu na Kubie wpada w zasadzkę, 2 grudnia 1956 r. z 82 ludzi zostaje 12. Nie wszyscy mają nawet karabiny. Guevara jest ranny. Tych dwunastu zaczyna największą epopeję w najnowszej historii Ameryki Łacińskiej. Rewolucjoniści schowali się w górach Sierra Maestra. Światowe media spekulowały na temat śmierci Fidela, aż do początku 1957, gdy Herbert Matthews z The New York Times przeprowadził z nim wywiad. W regionie, w którym się ukrywali, nie było żadnych szkół, elektryczności, minimalnego dostępu do opieki zdrowotnej, a ponad 40% dorosłych było analfabetami. Guevara wraz z innymi rewolucjonistami rozpoczął budowę miejsc do produkcji materiałów wybuchowych, budowali piece do wypieku chleba, uczył on nowych rewolucjonistów taktyki oraz organizował naukę czytania i pisania. Co więcej, Guevara zorganizował szpitale polowe, warsztaty do nauczania i miejscową gazetę. Po rewolucji Castro mianował Che przewodniczącym więzienia w La Cabana na pięć miesięcy, w tym czasie na podstawie ustawy “Ley de la Sierra” dokonano wielu egzekucji za dezercje, zdradę, bycie informatorem reżimu oraz za zbrodnie wojenne. Raúl Gómez Treto, radca prawny Ministerstwa Sprawiedliwości, twierdził, że kara śmierci jest uzasadniona w celu zapobiegania linczom, jakie miały miejsce dwadzieścia lat wcześniej po rebelii przeciwko reżimowi Machado. Badania wskazują, że około 93% ludności popierało egzekucje. Również wiadomo, że Che w czasie bycia przewodniczącym więzienia wielu więźniów objął amnestią.

Jako minister przeprowadził reformę gruntów rolnych, reforma weszła w życie 17 maja 1959. Ograniczała ona wielkość wszystkich gospodarstw do tysiąca akrów. Wszelkie posiadane ziemie powyżej tego limitu były wywłaszczane przez rząd albo rozdawane chłopom małorolnym. Część ziemi trafiała do komun, prowadzonych przez samorządy. Prawo zakładało również, że plantacje cukrowe nie mogą być własnością obcokrajowców. Zaniepokojony reformami dyktator Dominikany Rafael Leónidas Trujillo rozpoczął formowanie międzynarodowego „Antykomunistycznego Legionu Karaibskiego”, który składał się głównie ze zwolenników faszystowskiej, skrajnej prawicy z Niemiec, Chorwacji i Grecji. Zagrożenie ze strony terrorystów zostało spotęgowane, gdy 4 marca 1960 roku dwie potężne eksplozje zatopiły francuski frachtowiec La Coubre wiozący belgijską amunicję z portu w Antwerpii. W wybuchu zginęło co najmniej 76 osób, a rannych zostało kolejnych kilkaset. Guevara osobiście udzielał pomocy niektórym ofiarom zamachu. Fidel Castro natychmiast oskarżył CIA o „akt terroryzmu”, a pogrzeb ofiar wybuchu odbył się następnego dnia. Podczas mszy żałobnej fotoreporter Alberto Korda zrobił najsłynniejsze zdjęcie Che znane jako Guerrillero Heroico. Guevara objął stanowisko ministra finansów, a także prezesa banku centralnego. Nominacje te, w połączeniu z jego stanowiskiem ministra przemysłu, umieściły Ernesto na szczycie politycznej kariery. W celu wyeliminowania nierówności społecznej nowe kierownictwo Guevary przystąpiło do szybkiej transformacji politycznej i ekonomicznej. Znacjonalizowano fabryki, banki i przedsiębiorstwa, rozpoczęto program budowy tanich mieszkań, powszechnego zatrudnienia dla wszystkich Kubańczyków i rozbudowano opiekę zdrowotną. Za kolejną integralną część umacniania poczucia „jedności między jednostką a masą”, Guevara uważał zjawisko wolontariatu. W tym okresie oprócz pracy ministerialnej, uczestniczył w pracach na polach trzciny cukrowej i na budowach. W obliczu utraty komercyjnych połączeń z państwami zachodnimi, Guevara próbował zastąpić je bliższymi stosunkami handlowymi z państwami bloku wschodniego, odwiedzając szereg państw komunistycznych i podpisując umowy handlowe. Pod koniec 1960 roku odwiedził Czechosłowację, ZSRR, Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną, Węgry i Niemiecką Republikę Demokratyczną.

17 grudnia 1960 roku podpisał kluczową umowę w Berlinie Wschodnim. Porozumienia pomogły gospodarce Kuby do pewnego stopnia, ale również skutkowały większym uzależnieniem gospodarki wyspy od ZSRR i krajów sojuszniczych. W Niemczech Wschodnich Guevara poznał Tamare Bunke (później znaną jako „Tania”), która została jego osobistą tłumaczką, a która rok później dołączyła do niego i została zamordowana razem z nim w Boliwii.

W dniu 17 kwietnia 1961 roku, 1400 kubańskich opozycjonistów wyszkolonych przez CIA do inwazji na Kubę zaatakowało wyspę, wydarzenie to nazwane zostało inwazją w Zatoce Świń. Guevara nie odgrywał kluczowej roli w obronie wyspy, mimo to historycy są zgodni co do tego, że jego działalność wpłynęła pozytywnie na rozwój militarny wyspy. Tadeusz Witold Szulc stwierdził, że Che przygotował do wojny 200 tys. kubańskich kobiet i mężczyzn. W sierpniu 1961, podczas konferencji ekonomicznej Organizacji Państw Amerykańskich w Punta del Este w Urugwaju, skierował przez Richarda N. Goodwina, młodego sekretarza Białego Domu, podziękowania wobec prezydenta Johna F. Kennedy’ego. Brzmiały one „Dzięki za Zatokę Świń. Przed inwazją, rewolucja była chwiejna. Teraz jest silniejsza niż kiedykolwiek”.

W 1965 roku Che poleciał do Kongo, aby wspomóc rewolucjonistów swoim doświadczeniem podczas trwającego w Kongo konfliktu. Jednak gdy astma i problemy zdrowotne Che się nasiliły, po siedmiu miesiącach, podczas których Che nic nie zrobił, opuścił Kongo. Che nie chcąc wracać na Kubę, przez kilka miesięcy żył w Dar es Salaam i Pradze. Po sześciu miesiącach wrócił na Kubę, gdzie spotkał się z Castro, a następnie, gdy otrzymał fałszywe dokumenty, wyleciał do Boliwii.

Pod koniec 1966 roku, miejsce pobytu Guevary nie było jeszcze powszechnie znane, choć przedstawiciele ruchu niepodległościowego Mozambiku, FRELIMO, poinformowali, że spotkali się z Guevarą pod koniec 1966 w Dar es Salaam. W swoim przemówieniu na wiecu z okazji Międzynarodowego Święta Pracy w Hawanie w 1967 roku, minister sił zbrojnych, major Juan Almeida, ogłosił, że Guevara jest w „służbie rewolucji, gdzieś w Ameryce Łacińskiej”. Zanim Che wyjechał do Boliwii, zmienił swój wygląd goląc brodę i zmieniając fryzurę tak, aby nie został rozpoznany jako Ernesto Guevara. 3 listopada 1966 Guevara potajemnie przybył do La Paz pod nazwiskiem Adolfo Mena González, udając urugwajskiego biznesmena w średnim wieku, pracującego dla Organizacji Państw Amerykańskich. Pierwszy obóz Guevary znajdował się w lesie w odległym zakątku Ñancahuazú. Planując rozpocząć kampanię partyzancką przeciwko juncie wojskowej generała Rene Barrientos, Che razem z „Tanią” utworzył liczący 50 osób oddział partyzancki, nazwany Armią Wyzwolenia Narodowego. W skład oddziału wchodziło początkowo 29 Boliwijczyków, 12 Kubańczyków i kilku innych cudzoziemców. Początkowo partyzantom udało się wygrać kilka potyczek z regularną armią boliwijską. Latem 1967 roku rząd Boliwii rozpoczął akcję skierowaną przeciwko partyzantom, we wrześniu armii udało się rozbić dwie grupy partyzanckie, zabijając jednego z jej liderów. W rezultacie coraz mniej chłopów, na których liczył Che, zaciągało się do oddziału, a rekrutacja ustała. 7 października informator zawiadomił boliwijskie siły specjalne o lokalizacji obozowiska w wąwozie Yuro, 8 października 1800 żołnierzy otoczyło teren, a Guevara został ranny i wzięty do niewoli. Che został związany i przywieziony do zrujnowanej szkoły w pobliskiej wiosce La Higuera w nocy 8 października. Następnego dnia boliwijski prezydent René Barrientos zarządził, że Guevara musi zostać zabity. Chwilę przed egzekucją boliwijski żołnierz zapytał go, czy myśli o nieśmiertelności, na co Che odpowiedział „Nie, myślę o nieśmiertelności rewolucji”. W sumie Che został postrzelony dziewięcioma kulami, pięć kul trafiło w nogi, jedna kula trafiła go w klatkę piersiową i gardło, a dwie pozostałe w ramiona. Przed śmiercią miał powiedzieć “Wiem, że przychodzisz mnie zabić. Strzelaj, masz tylko zabić człowieka”. Wyrok wykonał sierżant Mario Terán. “Przede wszystkim, zawsze próbujcie poczuć głęboką niesprawiedliwość wyrządzoną każdemu człowiekowi, niezależnie od regionu świata. To najpiękniejsza cecha rewolucjonistów”. Che Guevara, Ostatni list do dzieci.

Obecnie prawica mówi, że Che był zbrodniarzem, rasistą i homofobem, w tej części artykułu pokażemy wam, że są to zwykłe kłamstwa i pomówienia.

Zacznijmy od kłamstwa, jakim jest „Che Guevara zamykał w obozach koncentracyjnych i więzieniach Homoseksualistów”. Jest to oczywista nieprawda, bo Che w tamtym czasie nie było nawet na Kubie, Military Units to Aid Production były to rolnicze obozy koncentracyjne, prowadzonymi przez rząd kubański od listopada 1965 do lipca 1968 w prowincji Camagüey. Obozy UMAP służyły jako forma pracy przymusowej dla Kubańczyków, którzy nie mogli służyć w wojsku ze względu na sprzeciw sumienia, chrześcijanie i inne osoby religijne, homoseksualistów lub politycznych wrogów Fidela Castro, lub jego rewolucji komunistycznej. Język użyty w tytule może być mylący, jak zauważył historyk Abel Sierra Madero: „Hybrydowa struktura obozów pracy z jednostkami wojskowymi służyła do zakamuflowania prawdziwych celów działań rekrutacyjnych i oddalenia UMAP od spuścizny pracy przymusowej. „Nie ma oficjalnej relacji o internowanych z UMAP, ale szacuje się, że większość służących w nich była odmawiającymi służby wojskowej ze względu na sumienie. Wielu więźniów to homoseksualiści, Świadkowie Jehowy, katoliccy księża i pastorzy protestanccy, intelektualiści, rolnicy, którzy opierali się kolektywizacji, a także wszyscy inni uważani za „antyspołecznych” lub „kontrrewolucyjnych”. Były agent Zarządu Wywiadu Norberto Fuentes oszacował, że z około 35 000 internowanych 507 trafiło na oddziały psychiatryczne, 72 zmarło w wyniku tortur, a 180 popełniło samobójstwo. Mówi się, że prawdopodobnie wysoko postawieni urzędnicy nie wiedzieli co się tam dzieje i gdy tylko się o tym dowiedzieli, od razu zamknęli obozy. Osoby homoseksualne również były na Kubie przymusowo poddawane terapiom konwersyjnym. Za te zbrodnie Fidel Castro przeprosił w 2010 roku. Również trzeba pamiętać o Kontekście Historycznym i co się w tamtych czasach działo na świecie. Lecz jak widać, Che nie miał z tym nic wspólnego, ponieważ go tam nie było i nawet nie wiedział, co się tam dzieje.


Ale skoro już wiemy, że nie budował żadnych obozów, w których zamykał Homoseksualistów, to pojawia kolejny głupi argument prawicy, a dokładnie „No może obozów nie budował, ale był radykalnie przeciwko homoseksualistom i nienawidził gejów” Co również jest nieprawdą, w żadnym tekście, książce albo liście Che, nie napisał nic co by było homofobiczne poza kilkoma zdaniami a dokładniej “..He was an introvert and probably gay, too. The poor man was drunk and desperate because they hadn’t invite him to the party. He began to yell and insult people until some of them beat him up and gave him a black eye. This episode bothered us, because apart from him being a sexual pervert and a bore, we like him.” Ernesto Che Guevara “motorcycle diaries” można to przetłumaczyć jako „…Był prawdopodobnie gejem. Biedak był pijany i zdesperowany, bo nie zaprosili go na zabawę. Zaczął krzyczeć i obrażać ludzi, aż paru z nich pobiło go, podbijając mu oko. Przeszkadzało nam to bo go lubiliśmy, chociaż był zboczeńcem i nudziarzem”. I była to jedyna Homofobiczna rzecz, jaką Che kiedykolwiek napisał. Oczywiście kłamstwa o rzekomej homofobii Ernesto są rozpowszechniane, przez prawicę której nie obchodzą homoseksualiści, tylko chcą oni oczernić Che w oczach reszty społeczeństwa.

Również kolejne kłamstwo, które mnie wielce śmieszy, jest uważanie Che za rasistę.

Najpopularniejszym cytatem prawicy jest ten „Zrobimy dla czarnych to, co czarni dla rewolucji, czyli nic” co nie jest cytatem Che, pierwszy raz ten cytat pojawił się w 2007 roku na Blogu człowieka imieniem Frank Warner „A Liberal for Liberation” i cytat ten jest wymyślony przez tego człowieka i nie ma nic wspólnego z Che.

W imieniu całego Kolektywu Che chcemy podziękować za czytanie, oraz podziękować redakcji Odrodzenia Komunizmu za publikację artykułu na stronie. Również na koniec chciałbym zacytować kilka najbliższych memu sercu cytatów Che. „Życie Che jest inspiracją dla każdej istoty ludzkiej kochającej wolność, zawsze będziemy o nim pamiętać”.

„Nigdzie nie czułem się cudzoziemcem. Byłem Gwatemalczykiem w Gwatemali, Meksykaninem – w Meksyku, Peruwiańczykiem – w Peru” — Ernesto Che Guevara

„Kraje socjalistyczne mają moralny obowiązek zakończyć milczącą współpracę z wyzyskującymi krajami Zachodu” — Ernesto Che Guevara

„Lepiej umrzeć stojąc, niż żyć na kolanach” — Ernesto Che Guevara

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments