Artykuł

Wojna Zimowa i jej mity

(Na zdjęciu powyżej czerwonoarmiści ze zdobyczną flagą)

Wojna zimowa jest konfliktem, który obrósł w wiele mitów, zakłamywań i przeinaczeń. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele. Poczynając od antykomunistycznej propagandy, (która zwłaszcza w dzisiejszych czasach działa niemal bez zahamowań i w swej nienawiści do komunizmu propaguje najbardziej bezczelne kłamstwa), przechodząc do „romantycznych” wizji wytworzonych przez propagandę, a kończąc na, no właśnie samym ZSRR, który po destalinizacji w imię „przyjaznych stosunków” z Finlandią unikał tego tematu jak ognia. W tym artykule zostaną one obnażone, a przynajmniej te najważniejsze, gdyż liczba mitów, jakie wytworzyła burżuazyjna propaganda jest (aż chce się rzec) doprawdy imponująca; zwłaszcza na tak krótki konflikt.

1. Finlandia została bezpodstawnie zaatakowana przez ZSRR!
Jest to znany zarzut wobec ZSRR, jak również powszechnie uważany za bezsporny. Czy aby jednak na pewno? Żeby odpowiedzieć na to pytanie, należy się cofnąć do 26 listopada 1939 roku, kiedy miał miejsce incydent w pobliżu wsi Mainila (który stanowi zarzewie konfliktu zbrojnego). Według oficjalnej wersji radzieckiej, o godzinie 15:45 artyleria fińska ostrzelała terytorium ZSRR, w wyniku czego zginęło 4 żołnierzy radzieckich, a 9 zostało rannych. Dziś większość osób uznaje za fakt, że to wydarzenie, jest dziełem NKWD. Jako dowód przedstawia się twierdzenie strony fińskiej, że ich artyleria była rozstawiona w takiej odległości, że jej ogień nie mógł dosięgnąć granicy. Tymczasem, według radzieckich źródeł dokumentalnych, w rejonie Jaappinen (5 km od Mainila) znajdowała się fińska bateria, co podważa twierdzenie strony fińskiej. Dowodzi to, że istniała możliwość ostrzału ze strony sił fińskich. Nie jest to oczywiście jedyny dowód. W notatce fińskiej czytamy, że do 26 listopada wszystkie działa zostały wycofane na tyły. Zanim to jednak nastąpiło, na terenie tym prowadzono aktywne prace inżynieryjne, w tym tworzenie stanowisk dla dział. Czy fińskie wojsko tak łatwo zlekceważyło bezpieczeństwo granicy, pozostawiając ją odkrytą? A najciekawsze jest to, że jeśli nie było armat, to jakim cudem 30 listopada, pierwszego dnia oficjalnej wojny, kompania Armii Czerwonej została ostrzelana w odległości pięciu kilometrów od Mainili?

2. Finlandia nie stanowiła zagrożenia dla ZSRR!
Jest to błędne i naiwne założenie. Oczywiście jeżeli spojrzymy na sam potencjał tego kraju, to owszem nie mógł on realnie zagrozić ZSRR. Jednakże jest to bardzo małostkowy punkt widzenia pozbawiony szerszej skali. Przypomnijmy, że z granicy fińsko-radzieckiej do Leningradu było 32 km. Co stawiało tak kluczowe miasto (w owym czasie szacuje się, że koncentrowała się na tamtym obszarze ok. 1/4 produkcji przemysłowej ZSRR) Związku Radzieckiego w stanie zagrożenia, gdyby doszło do ataku ze strony wroga z fińskiego terytorium. I tutaj jest pytanie, czy była możliwość ataku wroga ze strony Finlandii? Odpowiedź na nie brzmi — jak najbardziej. Należy pamiętać, że stosunki fińsko-radzieckie od powstania tego kraju nie należały do najcieplejszych. Wynikało to nie tylko z niezgodności ideologicznej, ale również tendencji ekspansjonistycznych wśród elit fińskich. Mianowicie żywa wśród nich była idea „Wielkiej Finlandii” i z tego powodu już podczas wojny domowej w Rosji dążyli do przejęcia części ziem państwowo rosyjskich (co im się częściowo udało), a po jej zakończeniu dążenia te nie wygasły i ciągle były obecne. W takich okolicznościach należało się spodziewać, że przy dogodnej sposobności Finlandia połączy siły z Brytyjczykami, Francuzami, czy Niemcami (lub trzema naraz) przeciwko ZSRR. Nie jest to zresztą zwykłe gdybanie. Na spotkaniu w Rominten (Prusy Wschodnie) w 1935 roku, omawiano plany ataku na Związek Radziecki. Byli tam: Goering reprezentujący Niemcy, generał Mannerheim reprezentujący Finlandię, książę Radziwiłł reprezentujący Polskę, i premier Goemboes reprezentujący Węgry. Londyński Times (15 października,

1935) napisał, że na spotkaniu omawiano nie tylko uzbrojenie lotnicze, ale także wymieniono pomysły dotyczące marynarki i wojska. Sami Niemcy zresztą brali udział w fortyfikowaniu Finladnii. Jak więc widać twierdzenie, że Finlandia nie stanowiła zagrożenia dla ZSRR jest błędne.


3. ZSRR dążyło do wojny!
Jest to kolejne kłamstwo. Strona radziecka aż do wybuchu konfliktu dążyła do pokojowego rozwiązania sporu. W tym również po incydencie w Mainilii, kiedy ZSRR zażądała jedynie wycofania fińskich wojsk od granicy na Przesmyku Karelskim, na odległość 25 kilometrów

(co dodatkowo zaświadcza, że strona radziecka nie odpowiada za niego skoro w tym czasie dążyła do złagodzenia konfliktu, a nie zaostrzenia go). Powróćmy jednak do początku. 7 października 1939 roku, w duchu paktu o nieagresji, który został podpisany z Finlandią, Związek Radziecki zaprosił rząd Finlandii do dyskusji na temat pokojowego rozwiązania kwestii spornych. Odpowiedzią rządu fińskiego była najpierw mobilizacja sił zbrojnych, a następnie wysłanie delegacji. Taka powszechna mobilizacja, zawsze interpretowana jako akt wojenny, stanowiła rażącym naruszeniem sowiecko-fińskiego paktu o nieagresji. To właśnie w tym duchu rząd fiński prowadził negocjacje przez cały czas. Postawa sowiecka, z drugiej strony z drugiej strony, było cierpliwe i pojednawcze. Rząd radziecki odstąpił od żądania zawarcia paktu o wzajemnej pomocy, takiego jak z innymi państwami bałtyckimi. Za każde ustępstwo, o które prosił, oferował więcej niż równoważące je ustępstwa terytorialne gdzie indziej. Zredukowała swoje warunki do absolutnego minimum wymaganego dla bezpieczeństwa Leningradu, Murmańska i Kanału Bałtycko-Białomorskiego. Cytując Tow. Stalina: „Nie możemy nic zrobić z geografią tak jak ty… Ponieważ Leningradu nie można przenieść, będziesz musiał odsunąć od niego granicę”. Tak więc choć ZSRR dążył do zmiany granic, to drogą pokojową i jego zamierzeniem nie było wywołanie konfliktu zbrojnego.

4. Finlandia była demokratycznym krajem napadniętym przez totalitarne państwo!
Są to oczywiście kłamstwa. W przypadku ZSRR mamy do czynienia z państwem w pełni demokratycznym, w którym w przeciwieństwie do „liberalnych demokracji” środki produkcji, a co za tym władza nie znajdowała się w rękach niewielu, a całego społeczeństwa. W przypadku Finlandii trudno w ogóle mówić nawet o demokracji liberalnej. Realna władza skupiała się rękach Mannerheima, który podobnie jak Piłsudski w II RP sprawował władzę zza kulis. Władza generała Mannerheima opierała się koneksjach, prestiżu, jaki i na tzw. „Straży Obywatelskiej” która otrzymała prawne uznanie i dotację państwowe działając jako milicja terytorialna strzegąca kraju przed obcą inwazją i komunistyczną konspiracją. Jej liczebność wzrosła do nie mniej niż 100,000 ludzi, a jej oficerowie byli w bliskim kontakcie z tymi z regularnej armii, która wówczas liczyła tylko 28 000 ludzi. Nie można również zapomnieć o białym terrorze, jaki panował w tym kraju i objął ruch robotniczy. W latach 1918-19 zginęło około 30 000 robotników, a 90 000 zostało umieszczonych w obozach koncentracyjnych. Represje te, choć na mniejszą skalę były nadal kontynuowane w okresie międzywojennym. Kiedy po dziesięciu latach fiński ruch robotniczy odrodził się, Mannerheim stał za organizacją fińskiego faszystowskiego ruchu Lappo, który poprzez lincz i zniszczenie,

(za pozwoleniem rządu), ponownie zniszczył organizacje klasy robotnicze i jej gazety.

5. Armia Czerwona wykazała się kompletną niekompetencją w walce ze słabszą armią Fińską!
Prawdą jest, że kampania Fińska w początkowym okresie jej trwania nie przebiegła tak pomyślnie, jak początkowo zakładano. Jednak przedstawianie tego konfliktu, jako kompletnej klęski Armii Czerwonej mija się z prawdą. Po pierwsze trzeba przyznać, że siły Fińskie zostały zlekceważone przez radzieckie dowództwo, które przewidywało szybką kampanię. Dlatego przeznaczono do kampanii niewystarczające sił. Przyjrzyjmy się jednak danym. Finlandia zmobilizowała się zawczasu, zwiększając liczebność swoich sił zbrojnych z 37 do 337 tysięcy. Wojska fińskie zostały rozmieszczone w strefie przygranicznej, a główne siły zajęły linie obronne na Przesmyku Karelskim i zdołały nawet zorganizować w końcu października 1939 r. manewry na pełną skalę. Na owym przesmyku, będący najważniejszym odcinkiem frontu, w grudniu 1939 roku Finowie mieli do dyspozycji 6 dywizji piechoty, 4 brygady piechoty, 1 brygadę kawalerii i 10 samodzielnych batalionów, w sumie 80 szwadronów. Po stronie radzieckiej przeciwstawiono im 9 dywizji piechoty, 1 brygadę piechoty i 6 brygad czołgów, w sumie 84 obliczone bataliony piechoty. Jeśli porównamy liczebność wojsk fińskich na Przesmyku Karelskim z ogólną siłą 130 tys. ludzi, do wojska radzieckie z ogólną siłą 169 tys. ludzi, to wyjdzie 39 tys. różnicy. W sumie na całym froncie było to 425 tys. żołnierzy Armii Czerwonej, działających przeciwko 265 tys. żołnierzy fińskich, co z kolei daje 160 tys. różnicy. Stosunek sił z tego wynosi 1:1.6. Większą przewagę miała Armia Czerwona w innych obszarach. W działach i moździerzach 1:5.4, w czołgach 1:88, w lotnictwie 1:9.1 (bilans sił do 30 listopada 1939 r.). Widać więc przewagę, jednak jest ona pozorna. Po pierwsze Armia Czerwona, jaka strona ofensywna była w gorszej pozycji, zwłaszcza wobec posiadania przez Finów linii Mannerheima, która dawała im silne walory obronne. Po drugie przewaga Armii Czerwonej w czołgach w trudnym terenie Karelii i Przesmyku Karelskiego nie była znacząca. Teren działań był również sprzyjający dla działań podjazdowych, z czego Finowie skorzystali. Po trzecie warunki zimowe w których toczyła się walka nie tylko utrudniały działania ofensywne, ale i ograniczały możliwości działania lotnictwa. Siły fińskie również prowadziły taktykę spalonej ziemi, co we wspomnianych wcześniej warunkach zimowych dodatkowo pogorszyło położenie żołnierzy AC. Spodziewano się również silnego zrywu robotniczego w Finlandii, który jednak ze względu na długi okres białego terroru (który doprowadził do silnego osłabienia ruchu robotniczego w Finlandii) nie nastąpił. Warto również dodać, że Armii Czerwonej brakowało wyszkolonych kadr (które dopiero powstawały), co miało swój wpływ na skuteczność działań militarnych. Po pierwszym okresie zmagań radzieckie dowództwo zdało sobie sprawę z niedociągnięć i po reorganizacji sił (7 stycznia 1940 r. Powstał Front Północno-Zachodni, którego dowódcą został dowódca 1. stopnia Siemion Tymoszenko) w drugiej fazie wojny doszło do zadania druzgocącego ciosu siłom białych Finów (przede wszystkim zdobycia linii Mannerheima), po którym nie byli w stanie dłużej stawiać oporu i musieli prosić o pokój. Wspomnijmy również tutaj o pomocy, jaka została udzielona przez imperialistów białym Finom. Szacuje się, że Finlandia otrzymała w czasie wojny zimowej znaczne ilości broni i amunicji od Szwecji, Wielkiej Brytanii, Francji, USA i innych krajów: 350 samolotów, 500 dział, ponad 6000 karabinów maszynowych, około 100 000 karabinów, 650 000 granatów ręcznych, 2,5 miliona pocisków i 160 milionów naboi. Armia fińska miała 14.000 zagranicznych ochotników, głównie obywateli Szwecji, Norwegii, Danii, Węgier i Stanów Zjednoczonych. W sumie ochotnicy przybyli do fińskiej armii z 26 krajów. Obecnie wiadome jest również, że alianci szykowali się do bezpośredniej interwencji w tej wojnie i mieli ku temu już przygotowane plany.

6. Wojna zimowa była wojną narodu fińskiego z komunistycznym najeźdźcą!
Jest to podwójne kłamstwo. Po pierwsze ówczesne elity fińskie, fińskimi nie były. Byli to tzw. Szwedo-Finowie (których dobrym przykładem jest „rzeźnik” Mannerheim), którzy tworzyli swoistą odrębną „kastę” (wielu z nich nie znało w ogóle języka fińskiego) i wiele wspólnego z fińskim ludem nie mieli. Zarówno ich pochodzenie, jak i interesy były z nim rozbieżne. Tym bardziej oburzające jest, że (mówiąc wulgarnie) „wycierali sobie mordy” fińskim nacjonalizmem, próbując maskować w ten sposób swoje imperialistyczne zapędy.
Po drugie zaś mało znany jest fakt, że po wybuchu konfliktu Fińscy komuniści skorzystali z okazji i 1 grudnia 1939 r. powołali do życia rząd ludowy — Fińską Republikę Demokratyczną, na której czele stanął Otto Kuusinen. Związek Radziecki podpisał pakt o wzajemnej pomocy i przyjaźni z rządem Kuusinena, powołane zostały do życia również siły zbrojne FRD. Początkowo Fińska Armia Ludowa nie brała udziału w wojnie, dopiero od końca grudnia 1939 r. była wykorzystywana do wykonywania misji bojowych u boku Armii Czerwonej. Przez cały styczeń 1940 r. zwiadowcy z 5 i 6 pułku 3 SD FAL wykonywali specjalne misje dywersyjne na terenie 8 Armii: niszczyli składy amunicji na tyłach wojsk fińskich, wysadzali mosty kolejowe i zaminowali drogi. Jednostki FAL brały też udział w walkach o Lunkulansaari i zdobycie Wyborga. Oczywiście pojawiają się zarzuty, że rząd ten nie miał masowego poparcia Finów. Przyjrzyjmy się jednak faktom. Na większości terenów zajętych przez siły radzieckie miejscowa ludność została już wysiedlona przez helsiński rząd uniemożliwiając tym samym swoiste „umocowanie” się rządu ludowego, który nie dla kogo tworzyć nowych struktur. Możemy jednak na podstawie tego co działo się z ludnością, która nie została przesiedlona zobaczyć, jakby wyglądała sytuacja gdyby nie doszło do wysiedleń. Wśród mieszkańców wschodniej Finlandii, którzy nie zostali przesiedleni (a było ich około 2 tys. wzdłuż granicy radziecko-fińskiej od Petsamo do Północnej Ładogi), zaczęto tworzyć komitety Frontu Pracy Ludowej. W ich skład wchodzili członkowie Partii i działacze radzieccy z Karelii, którzy znali język fiński. Do początku stycznia 1940 roku w dużych miastach wschodniej Finlandii powstało 15 komitetów, a w małych miejscowościach powołano 4 przedstawicieli. Widać więc, że sytuacja wyglądała inaczej niż maluje to obecna burżuazyjna propaganda.

7. Linia Mannerhima wcale nie była tak potężna! Miała charakter wyłącznie obronny!
Warto na początek przyjrzeć się temu cytatowi, zanim przejdziemy dalej.

,,Nigdzie na świecie warunki naturalne nie sprzyjały budowie linii umocnionych bardziej niż w Karelii. W tym wąskim miejscu pomiędzy dwoma ciekami wodnymi — jeziorem Ładoga i Zatoką Fińską — znajdują się nieprzebyte lasy i ogromne skały. Słynna linia Mannerheim zbudowana jest z drewna i granitu, a w razie potrzeby z betonu. Największą siłę Linii Mannerheima stanowią wykonane w granicie przeszkody przeciwczołgowe. Nawet dwudziestopięciotonowe czołgi nie są w stanie ich pokonać. Eksplozje posłużyły Finom do wykonania w granicie gniazd i stanowisk dla dział, których nie mogły zniszczyć nawet najcięższe bomby. Tam, gdzie brakowało granitu, Finowie nie szczędzili kosztów na beton’’.

— Starszy instruktor belgijskiej Linii Maginota, gen. Badu

Daje to odpowiedź dla osób, które twierdzą, że linia Mannerheima była wiele słabsza od linii Maginota. Owszem, jeżeli chodzi o ilość betonowych bunkrów to posiadała ona ich mniej. Osoby te jednak świadomie, lub nie pomijają, że warunki naturalne na linii Mannerheima były znacznie bardziej sprzyjające obronie niż te na linii Maginota. Dzięki czemu przy mniejszej ilościowo i jakościowo ilości umocnień osiągnięto podobne efekty. Odpowiadając na drugi zarzut, to choć oczywiście linia sama w sobie nie miała charakteru ofensywnego, to stanowiła dobry punkt koncentracji dla wojska, które dzięki temu mogły spokojnie przygotować się do działań ofensywnych. Co biorąc pod uwagę bliskość Leningradu (co już zostało wyjaśnione) stanowiło spore zagrożenie.

8. ZSRR został za swoje czyny wykluczony z Ligi Narodów!
Jest to częściowo prawda. Owszem doszło do sytuacji, w której ZSRR został wykluczony z Ligi Narodów, jednak doszło do tego w sposób bezprawny. 7 z 15 członków Rady Głównej za głosowało za wykluczeniem ZSRR (Wielka Brytania, Francja, Belgia, Dominikana, Boliwia, Egipt, ZPA), to znaczy mniejszość, a trzy ostatnie kraje członkowskie Rady zostały wybrane na dzień przed głosowaniem. Pozostałych 8 członków Rady albo wstrzymało się od głosu (Grecja, Jugosławia, Chiny i sama Finlandia), albo było nieobecnych (m.in. Peru, Iran i Norwegia). Tym samym Liga Narodów naruszyła swoje postanowienia statutowe czyniąc w ten sposób tę decyzję bezprawną.

9. To agresja radziecka wepchnęła Finlandię w ramiona Niemiec hitlerowskich!
Jak zostało już wcześniej udowodnione Finlandia posiadała tendencje ekspansjonistyczne wobec ZSRR, jak również w okresie międzywojennym nawiązywała kontakty z wrogimi Ojczyźnie Proletariatu siłami. Wobec tego zakładając, że nie doszłoby do wojny zimowej, to i tak przy dogodnej okazji Finlandia dokonałaby ona agresji na ZSRR wspólnie z Niemcami, czy Brytyjczykami, w zależności od okoliczności.


10. Wielka Czysta znacząco przyczyniła się do słabości Armii Czerwonej co spowodowało jej późniejszą klęskę w wojnie zimowej!
Dość często powtarzane kłamstwo niewiele mające wspólnego z prawdą. W wyniku czystek zdymisjonowano 22 705 dowódców wojskowych (ok. 13 tys. oficerów armii lądowej, 4 700 oficerów sił powietrznych i 5 tys. komisarzy politycznych). Stanowi to 7,7% wszystkich oficerów i komisarzy. W takim razie pojawia się pytanie dlaczego Armii Czerwonej brakowało kadr skoro nie jest to winą czystek? Odpowiedź jest prosta. Doszło do gwałtownego powiększenia się liczebnego AC. Wystarczy spojrzeć na liczby. Marzec 1932 – 604.300 ludzi, 1 stycznia 1937 – 1 518 090 ludzi, 21 lutego 1939 – 1 910 477, 1 grudnia 1939 – 3 273 400. W takiej sytuacji nie należy się dziwić, że nowo powstałe kadry dowódcze nie były dostatecznie wyszkolone. I nawet gdyby nie doszło do czystki, to oficerowie, którzy nie zostali usunięci nie zmieniliby znacząco wyników wojny.

11. Straty radzieckie były niepomiernie większe od fińskich!
Owszem straty radzieckie były większe od fińskich, jednak są one często mocno zawyżane w celach propagandowych. Według list osobowych, w czasie wojny zimowej 1939-1940 zmarło bezpośrednio i pośrednio (straty nieodwracalne) 126 875 żołnierzy Armii Czerwonej. Zaś liczbę rannych, chorych i z odmrożeniami oszacowano na 248 090. Z kolei liczbę strat fińskich szacuje się na 85 tys. zabitych i 250 tys. rannych. Co daje 41 875 różnicy w zabitych. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że to Armia Czerwona była stroną atakującą i na korzyść Finów przemawiał teren, pogoda i fortyfikacje, to nie jest to druzgocąca liczba.

12. ZSRR przegrał tę wojnę!

Jest to chyba największa z wymienionych w tym artykule bzdur. Na początek spójrzmy na kończący wojnę traktat moskiewski. Na jego mocy ZSRR otrzymał nowe terytoria, a także bazę morską na półwyspie Hanko (po wybuchu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej wojska fińskie były w stanie osiągnąć starą linię granicy państwowej dopiero we wrześniu 1941 roku). Tymi terenami były: około połowy fińskiej Karelii (z centrum przemysłowym Finlandii, w tym Wyborg/Viipuri drugim co do wielkości miastem Finlandii), część obszaru Salla, fińską część półwyspu Kalastajansaarento (Rybacki) na Morzu Barentsa, w Zatoce Fińskiej wyspy Suursaari, Tytärsaari, Lavansaari, Peninsaari i Seiskari (ogółem Finlandia straciła ok. 10% terytorium). Wreszcie, półwysep Hanko został wydzierżawiony Związkowi Radzieckiemu jako baza morska na 30 lat. Warto tutaj zaznaczyć, że duża część tych terenów nadal znajdowała się w rękach fińskiej armii w chwili zakończenia konfliktu. Żeby lepiej zobrazować zmiany, należy spojrzeć na poniższe grafiki.

Na czerwono terytoria utracone przez Finlandię w wyniku traktatu moskiewskiego.


Tutaj widzimy zmiany, jakie mogłyby zajść gdyby strona Fińska zgodziła się na proponowane przez stronę radziecką warunki (terytoria na czerwono miały przejść do ZSRR, zaś na zielono do Finlandii).

Widać z tego, że ZSRR w wyniku konfliktu zyskał więcej ziem niż początkowo chciało uzyskać. Przy czym należy zauważyć, że jeżeli w czasie rozmów w październiku-listopadzie 1939 roku Związek Radziecki żądał mniej niż 3 tys. km2 dając w zamian za dwa razy większe terytorium, to w wyniku wojny Finlandia straciła około 40 tys. km2, nie otrzymując nic w zamian. Należy również wziąć pod uwagę, że w przedwojennych negocjacjach ZSRR oprócz rekompensaty terytorialnej zaoferował rekompensatę finansową utraconej fińskiej własności (rozmowy toczyły się o 800 milionach marek). Oczywiście straty Fińskie nie ograniczyły się tylko do terytorium. Związek Radziecki zażądał kwoty 95 milionów rubli jako odszkodowania za wywieziony z przyłączonego terytorium sprzęt i zniszczone mienie. Finlandia miała również dostarczyć ZSRR 350 jednostek morskich i rzecznych, 76 lokomotyw, 2.000 wagonów kolejowych oraz znaczną ilość pojazdów mechanicznych. Utracone terytoria posiadały również duże znaczenie ekonomiczne (południowe tereny utracone w wyniku traktatu były przemysłowym centrum Finlandii). Przykładowo. Przed wojną Finlandia była głównym producentem wysokiej jakości miazgi drzewnej, która była ważnym surowcem do produkcji materiałów wybuchowych. Związek Radziecki przejął 80% jej produkcji od Finlandii. Inny przykład. Finlandia musiała oddać jedną trzecią produkcji swojej energii wodnej, głównie w postaci elektrowni wodnych na rzece Vuoksi. Oczywiście pojawia się tutaj oskarżenie, że Finlandia „obroniła swoją niezależność i dlatego wygrała!”. Jest ono bzdurne, gdyż pierwotnym celem ZSRR nie był jej podbój a jedynie zapewnienie bezpieczeństwa dla Leningradu. I jak było już wspomniane ZSRR uzyskał więcej niż chciał początkowo, a więc oczywiste jest, że to on wyszedł z tej wojny zwycięsko. Co dobrze podsumowuje przemówienie Daladiera, który 19 marca 1940 roku w parlamencie oświadczył, że dla Francji ,,moskiewski traktat pokojowy jest wydarzeniem tragicznym i haniebnym. Dla Rosji jest to wielkie zwycięstwo’’. Jednak zyski ZSRR się na tym nie kończą. Dzięki kampani fińskiej Armia Czerwona zdobyła cenne doświadczenie bojowe. Poprawiono również logistykę, nałożono nowe wymagania na mundur zimowy, co wpłynęło na przyszłą efektywność działania w warunkach zimowych. Wielu ekspertów zgadza się również, że gdyby wojna zimowa nie miała miejsca w pierwszych miesiącach agresji hitlerowskiej na ZSRR, AC pozbawiona cennego doświadczenia tej wojny, byłaby w gorszym położeniu. Godnym zaznaczenia jest również wyczyn, jakiego dokonali czerwonoarmiści. Atak na linię Mannerheima stał się pierwszym (od pierwszej wojny światowej), a biorąc pod uwagę warunki pogodowe (40–45 stopni poniżej zera), jedynym przykładem przełomu dobrze ufortyfikowanej linii obrony.


13. Zmiany terytorialne nic nie dały ZSRR!
Ci, którzy tak sądzą albo świadomie przeoczają fakty, albo są niezwykle krótkowzroczni. Twierdzą oni, że przejęcie przesmyku Karelskiego ostatecznie nie miało znaczenia, gdyż w rezultacie napaści III Rzeszy na ZSRR (i przyłączenia się do tej wojny Finlandii po stronie nazistów), znalazł się on ponownie pod władaniem Fińskim. Pomijają przy tym, że gdyby nie doszło do tych zmian granicznych, to kiedy doszłoby do uderzenia faszystów na ZSRR startowaliby oni z lepszych, bliższych Leningradowi pozycji. Co zapewniłoby im oczywiście przewagę. Analogiczna sytuacja była na ziemiach zach. Ukrainy i Białorusi, które zostały wyzwolone w 1939 roku i włączone do ZSRR po upadku II RP. Powiększając tym samym głębię strategiczną ZSRR. Gdyby nie doszło do radzieckiej interwencji to Wehrmacht zająłby te ziemie i w przyszłości atakując ZSRR startowałby z lepszych pozycji. Co dałoby siłom radzieckim mniej czasu na przygotowanie obrony i skonsolidowanie swoich sił; co z kolei mogłoby się przyczynić do większych sukcesów faszystów, a nawet ich zwycięstwa w najgorszym scenariuszu.

Źródła:

1. http://ciml.250x.com/country/finland/1939_the_ussr_and_finland-documents_and_facts-new_york.pdf
2. https://back-in-ussr.com/2015/03/sovetsko-finskaya-voyna.html
3. http://www.mariosousa.se/LiesconcerningthehistoryoftheSovietUnion.html
4. https://aif.ru/society/history/pravda_i_lozh_o_sovetsko-finskoy_kto_razvyazal_zimnyuyu_voynu
5. https://aif.ru/society/history/delo_bylo_v_maynile_kto_sprovociroval_voynu_mezhdu_sssr_i_finlyandiey
6. https://runivers.ru/doc/d2.php?SECTION_ID=6756&PORTAL_ID=6754
7. https://inosmi.ru/social/20200302/246932689.html
8. https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D0%B0%D0%B1%D0%BE%D1%87%D0%B5-%D0%BA%D1%80%D0%B5%D1%81%D1%82%D1%8C%D1%8F%D0%BD%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D0%9A%D1%80%D0%B0%D1%81%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%B0%D1%80%D0%BC%D0%B8%D1%8F
9. https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%98%D1%81%D0%BA%D0%BB%D1%8E%D1%87%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D0%B5_%D0%A1%D0%A1%D0%A1%D0%A0_%D0%B8%D0%B7_%D0%9B%D0%B8%D0%B3%D0%B8_%D0%9D%D0%B0%D1%86%D0%B8%D0%B9
10. https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BE%D0%B2%D0%B5%D1%82%D1%81%D0%BA%D0%BE-%D1%84%D0%B8%D0%BD%D0%BB%D1%8F%D0%BD%D0%B4%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D0%B2%D0%BE%D0%B9%D0%BD%D0%B0_(1939%E2%80%941940)#cite_note-autogenerated2-157

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments