Artykuł

Wywiad z birmańskim komunistą o sytuacji w jego kraju. Część 1

Tłumaczenie z angielskiego Towarzysz Gabriel i Rysiek. Wywiad przeprowadził Towarzysz Valerius

Sytuacja w Myanmarze jest bardzo napięta ostatnimi czasy. Najpierw militarna junta kończąca okres cywilnej władzy i “demokratyzacji” państwa, następnie masowe antyrządowe protesty, aż do Manifestu Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (uzbrojone skrzydło Burmańskiej Partii Komunistycznej). Wiele niezwykle ważnych, lecz nieznanych wydarzeń miało miejsce w krótkim czasie. Powinniśmy się przyjrzeć sytuacji w tym odległym kraju. Jeden z birmańskich towarzyszy zgodził się podzielić wiedzą i zawiłością tematów związanych z tym krajem.

Towarzyszu Nyan, sytuacja w kraju jest niestabilna, czy powinniśmy się spodziewać stabilności w niedalekiej przyszłości, czy wręcz przeciwnie?

– Cóż, szczerze mówiąc wielu obcokrajowców może nie wiedzieć o naszym kraju, co jest zrozumiałe. Do niedawna niewielu ludzi z zewnątrz było świadomych, że to nie jest dla nas nowość. Myanmar jest w łagodnym stanie wojny domowej od 1948, ledwo kilka miesięcy po odzyskaniu niepodległości spod imperium brytyjskiego. Powody są oczywiście skomplikowane, a gdy czytałem o tym, co się działo po 1990 i upadzie Wschodniego Bloku byłem zdezorientowany. Porządek świata się zmienił i wszyscy przeważnie przestali walczyć z juntą, która objęła władzę po wejściu w Narodowe Porozumienie o Zawieszenie Broni, z wyjątkiem małych potyczek. Konflikt i tak był zamrożony. Poza przypadkami, gdy junta zdruzgotała rebeliantów Kokang, którzy byli ich sojusznikami w 2009 czy walkami z Armią Arakan, powiedziałbym, że zmiany na świecie w XXI wieku mogły sprawić, że tak etniczni rebelianci, jak i junta musiały przemyśleć ponownie swoje taktyki. Wrócę do tego też później, ale tak, ruchy separatystyczne w większości się rozwiały, natomiast przywódcy rebeliantów pokazali, że wolą dzielić władzę z juntą. Możemy następnie porozmawiać o federalnych sprawach. W dzisiejszych czasach informacje podróżują szybko, więc nie jest to tak, jak kiedyś. To, że wkroczyliśmy w nowy wiek informacji jest bardzo dobrym znakiem dla młodych ludzi, którzy są poza krajem i dzięki temu mają wiedzę, co się u nas dzieje. By zakończyć moją odpowiedź, czy będzie stabilność czy nie, moim zdaniem to zależy od tego jak junta będzie się zachowywać w nadchodzących miesiącach.

Minęło już ponad 300 dni od puczu w lutym, gdyby byli sprytni, wypuściliby Aung San Su Kyi i wrócili do status quo w ciągu ostatnich 5 miesięcy, gdzie dzielili władzę z ASSK (nierównie często), ponieważ w tym czasie ludzie byliby bardziej skłonni wybaczać {i „poruszać się”. dalej” od tego musi coś zrobić z naszą buddyjską kulturą}, ale junta do dziś ucieka się do taktyki terroru, jakby po prostu podpalili miasto 3 dni z rzędu kilka dni temu te rzeczy im nie pomagają, tylko doprowadzają ludzi do wściekłości . Więc tak, w miarę upływu kolejnych dni nie sądzę, żeby szansa na przywrócenie stabilności oddalała się.

Obecnie rysuje się podział między wojskowymi, którzy dokonali zamachu stanu, a zwolennikami Aung San Suu Kyi. Czym różnią się te dwie grupy?

– Myślę, że w moim artykule szczegółowo omówiłem całą dynamikę między juntą a siłami ASSK. (https://archive.org/details/coup-in-burma).

Zanim przejdziemy w lata 90-te po Powstaniu 8888, musimy porozmawiać o Aung San Su Kyi, którą większość świata znałaby jako twarz narodu, ikona demokracji w Birmie lub Pani po tym okropnym filmie wychwalającym ją i tak dalej. Ma na sobie oczy zachodniego świata, a dzięki trwającemu obecnie zamachowi stanu w Birmie jest bardziej znana niż kiedykolwiek. To może podnieść czerwone flagi w głowach wielu komunistów i lewicowców, co zrozumiałe, ponieważ jej dojście do sławy zbiegło się z globalną kontrrewolucją, która miała miejsce w całym świecie komunistycznym, a ostatecznie Powstanie 8888 było przeciwko reżimowi „socjalistycznemu”. A jej nieustanny reflektor medialny, jaki otrzymuje ze świata zachodniego, tylko wzmocnił podejrzenia ASSK <będę używał skrótu> jako agenta imperializmu. Ale tak naprawdę sytuacja jest znacznie bardziej chaotyczna. Jej ojciec, Aung San, był przez wielu uważany za „ojca” Birmy, bohatera narodowego, jedynej rozpoznawalnej postaci w historii Birmy, która symbolizuje „naród birmański”. Ale większość życia spędziła poza Birmą, mieszkając za granicą i kończąc studia na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jej matka, Khin Kyi, była aktywna w polityce w erze parlamentarnej Birmy, ale ASSK w przeciwieństwie do niej nie była wybitną postacią polityczną w przeciwieństwie do jej rodziców w ”socjalistycznej” erze Birmy i nigdy nie mówiła o tym publicznie. Prawdopodobnie mogła żyć mniej znaczącym życiem w przeciwieństwie do swoich rodziców, podobnie jak dzieci wielu znanych postaci. Jednak jej życie zmieniło się, gdy wróciła do Birmy, aby odwiedzić umierającą matkę w 1988 roku. Niepokoje społeczne były już spowodowane pogarszającymi się warunkami życia w kraju. Krótko mówiąc, starsi komuniści, demokraci i inni lewicowi politycy musieli przekonać niechętną ASSK do zostania liderem ruchu. I się udało. ASSK zyskała bezprecedensowy poziom wsparcia, jakiego Birma kiedykolwiek widziała od czasu Aung San, jej ojca. Utworzyła Narodową Ligę na rzecz Demokracji (NLD), partię koalicyjną złożoną z lewicowców i emerytowanych wojskowych (zarówno z czasów sprzed Ne Win, jak i Ne Win), którzy byli przeciwni obecnemu przywództwu, aby wziąć udział w wyborach w 1990 roku. Jednak ASSK nie brała udziału w wyborach, ponieważ została umieszczona w areszcie domowym w 1989 roku. NLD wygrała osuwiskiem, ale wyniki nie zostały uznane, a większość postępowych członków partii została aresztowana i skazana na długie wyroki więzienia, z wyjątkiem emerytowanych wojskowych, którzy teraz stanowiły pozostałą łuskę NLD. I zamiast ignorować to naruszenie (liberalnych) demokratycznych rezultatów i wzywać do własnego rządu, poszła w pełni Gandhiego i promowała „niestosowanie przemocy” ze szkodą dla ludzi, którzy byli gotowi się za nią zjednoczyć (wrócimy do tego później). Za to, że jest postacią, która pasuje do ukochanego zachodniego stereotypu wykształconej zachodnio-wykształconej szefowej, która opowiadała się za „demokracją i prawami człowieka”, natychmiast otrzymała Nagrodę Nobla w 1991 r., będąc nadal w areszcie domowym. A jej legenda i sława rosły z biegiem czasu, mimo że zasadniczo przebywa w areszcie domowym przez prawie dwie dekady. Stała się czymś w rodzaju kultu osobowości tak wielkiego jak jej ojciec i jednoczącego figuranta wśród różnych grup etnicznych w Birmie. Należy podkreślić, że komuniści, którzy przekonali ją, by została ikoną, zauważyli również, że z pewnością stanie się przeszkodą w przyszłości. Innym czynnikiem stojącym za jej nagłym awansem było to, że naszym jedynym oknem na świat zewnętrzny (nawet do dziś) były zachodnie wiadomości, takie jak BBC, RFA i VOA. Nie mamy wielkiego wyboru, ponieważ alternatywą są gówniane, kontrolowane przez państwo media, które przez cały czas sprzedają pochwały na temat wojska (niezasłużenie). To był jeden z powodów, dla których nasi ludzie zostali „zwesternizowani” i nadal używali znaków protestu w języku angielskim. Byli oszukani, myśląc, że USA, Korea Południowa, Japonia i Zachód to latarnie demokracji, które przyjdą ich uratować, a wszystko to dzięki wyłącznej konsumpcji wiadomości BBC, RFA i VOA. Naprawdę nic nie mogę na to poradzić”.

Tak więc siły demokratyczne były w większości zjednoczone w opozycji przeciwko juncie, ale często otwierały one drzwi dla USA, aby mogły bawić się palcami w środku. technicznie rzecz biorąc nie utworzyła partii, którą tworzyli ludzie wokół niej, była bardziej jak matczyna figurantka, za którą każdy może się dostać, która jest także córką ojca narodu widziałem w Internecie kilka wielkich mózgów na temat całego zamachu stanu sytuacja w tej chwili głupio redukując to do
– ASSK zachodnia marionetka
– nacjonalistyczna (najwyraźniej domyślnie antyimperialistyczna) junta ją wyrzuciła
– dlatego junta dobrzy ludzie
ale tak naprawdę junta wielokrotnie rozważała współpracę z siłami ASSK, zanim wycofała się, jednak rosnące ceny ropy i huragan Nargis w końcu zmusiły ich do działania, a junta zasadniczo współpracowała z siłami ASSK przez poprzednią dekadę, która została nazwana „przejściem do demokracji” na zachodzie, więc tak, junta nie jest nawet antyimperialistyczna, to tylko oportuniści. upewnili się, że ASSK nigdy nie będzie w stanie dokonać znaczących zmian, nawet jeśli rzekomo dzielili władzę.

Czy możesz więc powiedzieć, że junta wojskowa jest pro ludowa?
– Aby odpowiedzieć na twoje pytanie, musimy przyjrzeć się klasowemu charakterowi junty, który moim zdaniem jest ważny, jak powiedział były generał CPB Thakin Than Htun, że U Nu i politycy parlamentarni reprezentują narodową klasę burżuazji, podczas gdy klika wojskowa reprezentuje reakcyjną klasę burżuazji, można by zapytać, w jaki sposób wojsko stało się własną klasą? pozwólcie, że trochę zacytuję mój artykuł:

„Tak więc bunt ludu Karen miał miejsce w 1949 roku, rok po odzyskaniu niepodległości. A ze względu na to, że było wielu urzędników Karen na wysokich stanowiskach, szybko przejęli większość Rangunu i prawie dotarli do Pyin Oo Lwin (lub Maymyo, co oznacza miasto May, gdzie George Orwell stacjonował podczas swojego pobytu w Birmie ). U Nu zrobił wszystko, co w jego mocy, aby stłumić bunt, a CPB, mimo że walczyli z rządem U Nu, postanowił walczyć wraz z siłami rządowymi, aby stłumić buntowników w zaskakujący sposób. W ten sposób generałowie Karen wycofali się do dżungli i nie będzie to ostatni raz, kiedy grupy etniczne się zbuntują, podobnie jak błędy decyzyjne CPB.

Później U Nu musiał uporać się z niedobitkami Armii Kuomintangu zakładającymi bazy we wschodniej Birmie po tym, jak został wygnany z Chin przez Chińską Armię Ludowowyzwoleńczą. Stany Zjednoczone nadal zaopatrywały armię, aby mogła walczyć z Chinami, a stosunki między Birmą a Stanami Zjednoczonymi pogarszały się, zbliżając Birmę do Chin. Po rozwiązaniu kwestii Kuomintangu U Nu wdrożył plan Pyidawtha, ośmioletni plan gospodarczy, oraz drugi plan gospodarczy Birmy.
Walki trwały dalej z siłami rządowymi i licznymi rebeliantami, w tym CPB i Karenami. Stwarzało to obciążenie dla gospodarki kraju, a U Nu był w trudnej sytuacji, ponieważ chciał ulepszyć ekonomię swojej Złotej Ziemi w zawrotnym tempie. To pozwoliło Ne Win, który jest teraz generałem w armii narodowej (po tym, jak Nu zastąpił nim Smitha Duna) i kliki wojskowej domagać się od U Nu zezwolenia na przedsięwzięcia wojskowe pod pretekstem lepszej walki z rebeliantami.

Tak więc wojsko rosło w siłę i wpływy z każdym rokiem, a U Nu wiedział, że zamach stanu Ne Wina jest na horyzoncie, a rządzący parlament jest na skraju upadku z powodu walki o władzę. Jednak zamiast aresztować Ne Wina i resztę kliki wojskowej i zapobiec potencjalnemu zamachowi stanu, U Nu pozwolił Ne Winowi kierować rządem tymczasowym przez dwa lata, od 1958 do 1960 roku, w myśli że danie Ne Winowi szansy na rządzenie przez jakiś czas może skłonić go do porzucenia żądzy zamachu stanu i zachęcenia Ne Wina do udziału w nadchodzących wyborach, aby ubiegać się o uczciwe i uczciwe stanowisko.

Stan gospodarki podczas przywództwa U Nu był taki, że ze względu na bazę przemysłową zapewnioną (i posiadaną) przez brytyjską i narodową burżuazję, mieliśmy wspomnianą wcześniej Burmah Oil Company (BOC), Lion Biscuits, General Ownthi {kokos w języku birmańskim} Rowery , Turkey Brand Satin Umbrella, Steel Brothers Co Ltd (która eksportuje drewno), London Cigarettes, BPI Pharmaceutical, przemysł tekstylny i tak dalej. Jednak wiele gałęzi przemysłu zostało znacjonalizowanych, a rząd później odkupił te zagraniczne firmy za wielką cenę.
Nie chcę się chwalić ani nic, ale Birma była kiedyś potęgą przemysłową, a jej edukacja była na najwyższym poziomie wśród innych krajów Azji Południowo-Wschodniej. Lee Kuan Yew powiedział nawet w 1965 roku, że chce dogonić Birmę ekonomicznie za 20 lat. Birma posiadała również bogactwo zasobów naturalnych i pracy. Wyprodukowała 75 procent światowego drewna tekowego i miała bardzo wykształconą populację. I wierzono, że znajduje się na szybkiej ścieżce rozwoju. W latach 50-tych gospodarka była nieco w stagnacji, ponieważ plan gospodarczy państwa opiekuńczego U Nu nie spełniał swoich kwot z powodu wojny koreańskiej, która zaszkodziła sprzedaży ryżu, który jest naszym głównym towarem eksportowym do dziś wraz z drewnem tekowym. To był jednak oficjalny raport. Prawdziwą przyczyną była szerząca się korupcja w rządzie Antyfaszystowskiej Ludowej Ligi Wolności U Nu.
Oto kilka danych graficznych, które znalazłem, które potwierdzają fakt, że gospodarka była w stagnacji, ale wciąż rozwijała się w czasach U Nu.

Po tym, jak Nu zezwolił wojsku na prowadzenie własnego prywatnego biznesu z powodu braku odpowiednich funduszy państwowych, powstały wojskowe przedsiębiorstwa gospodarcze. Były to Instytut Usług Obronnych (DSI) i Korporacja Rozwoju Gospodarczego Birmy (BEDC) i zatrudniali emerytowanych urzędników wojskowych. Otrzymywali też specjalne przywileje, takie jak zwolnienia podatkowe, dzięki czemu z roku na rok szybko się rozrastali. W 1960 roku miała monopol na wiele produkcji krajowej i zagranicznej i była na równi z przedsiębiorstwami państwowymi w 1961 roku, rok przed zamachem stanu.

Nie jestem ekspertem ekonomicznym, ale sądząc po tych wykresach i tabelach (mogę się mylić), produkcja ryżu nie zmieniła się po „nacjonalizacjach” i „reformach rolnych”, ale eksport ryżu stopniowo spadał.

Komuniści od samego początku zawsze otwarcie wyrażali swoje stanowisko wobec chłopów; „Chłopi dostaną ziemię”. Ne Win zrobił to samo w odniesieniu do chłopów, kierując się wskazówkami rady doradczej, i prowadził Seminaria Chłopskie przez kilka lat po dojściu do władzy. Jednak subtelnie przekręcił słowa komunistów, twierdząc, że „chłopi dostaną PRAWO do ziemi”, co pozwoliło partii rządzącej nie w pełni przeprowadzić procesu redystrybucji ziemi. Teoretycznie chłopi mogą ubiegać się o własność ziemi, ale w praktyce tak nie było.
Następnie przystąpili do „nacjonalizacji” przedsiębiorstw {proszę zwrócić uwagę na moje nawiasy}. Nacjonalizacja kluczowych gałęzi przemysłu byłaby uważana za słuszną drogę dojścia do władzy socjalistycznego rządu, ale pierwszy problem pojawił się, gdy niemal natychmiast przejęli oni każdy rodzaj biznesu, gdzie nawet małe sklepy i stoiska ulicznych sprzedawców były przejmowane bez jakiejkolwiek rekompensaty . To wywarło na ludziach złe wrażenie o nowym rządzie i zraziło ich do siebie. Ciekawostka: mój pradziadek ze strony matki był właścicielem wielu gruntów, podczas gdy mój dziadek ze strony ojca miał mały przemysł. Obaj stracili wszystko bez rekompensat. Jednak nie bronię ich dawnego statusu klasowego. Następnie sklepy zostały ponownie otwarte z etykietami ogólnymi, więc bank stanie się na przykład „Bankiem Ludowym nr 16”, a centrum handlowe stanie się „Sklepem Ludowym nr 9999”.

Odkąd napisałem wspomniany wyżej artykuł, dowiedziałem się dużo więcej o sytuacji ekonomicznej mojego kraju. Oprócz tego, że nadal koncentrujemy się na rolnictwie, nasz model ekonomiczny został opisany przez CPB jako wciąż tkwiący w półfeudalnym trybie produkcji od czasu uzyskania niepodległości do dnia dzisiejszego. Zasadniczo U Nu pozwolił wojsku na prowadzenie własnego biznesu, aby się finansować, w ten sposób klika wojskowa stała się własną burżuazją. Więc nie, nie są zwolennikami ludzi tylko dlatego, że było kilku przywódców wojskowych, takich jak Kaddafi czy Sankara, każdy generał wojskowy po zamachu stanu jest taki sam, są oportunistami, którzy od pół wieku sprzedają kraj, aby go wzbogacić. Oto jeden z moich krytyka obecnej chińskiej polityki, czy Chiny mogą powiedzieć, że ich umowy gospodarcze są wzajemne i udziały 50/50 itp., ale umowy zostały zawarte z juntą, która jest klasą rządzącą, nie proszą o zgodę mas, dlatego Chiny {wpadły w takie bałagani ten.} Chiny mogą powiedzieć, że 50% korzyści z potencjalnej tamy trafi na stronę birmańską, ale ze względu na ludzi zarządzających istnieje duża szansa, że 50% nigdy nie zostanie zauważone przez ludzi, których domy i środki do życia zostały zniszczone dzięki projektowi zapory na wypadek wystartował, gdyby junta była pro-ludowa, opozycja nie będzie nawet skuteczna, wystarczy spojrzeć na przykład na Juana Guido.

Czy zatem słuszne jest założenie, że sukces Aung San Suu Kyi w ostatnich wyborach wynikał z tego, że uważano ją za przeciwwagę dla junty?

-Więc tak, po raz pierwszy wygrała wybory w 2015 r. {junta upewniła się, że wypuściła ją tuż po wyborach w 2010 r., więc nie może konkurować}, a jej występy nie były tak dobre, w zasadzie nie może przeprowadzić znaczących reform, ponieważ junta upewniła się związać ręce konstytucją z 2008 r. i nie pomogło jej to, że myślała, że może okiełznać „armię swojego ojca” przez przebłaganie przed nimi swojego tyłka, tak trafiła do ICJ, by bronić działań junty wobec rohingjów, ale dalej pozytywna strona, strajki robotnicze, strajki studenckie itp., a zwiększona otwartość i boom mediów społecznościowych pozwoliły młodzieży być bardziej połączonym i wystawionym na świat zewnętrzny (na dobre lub na złe) kupiłem literaturę komunistyczną {otwarcie też haha coś, co junta przechwyci i zniszczy wtedy, powiedziałbym, że ma „aurę” zamiast autorytetu, ponieważ wojsko upewniło się, że związała jej ręce,} więc jeśli ma być tak zwaną zachodnią marionetką, to nie jest nawet {n skuteczny} Aung San to interesujący temat, więc najpierw chcę porozmawiać o Bogyoke Aung San (Bogyoke oznacza Ogólne)

Gdyby umieścić go na politycznym kompasie, wyglądałoby to tak: autorytarna lewica : Jeden z założycieli CPB; autorytarna prawica: sprowadził Japończyków do kraju ; liberalna lewica: „Dopóki istnieje nierówność…” (jedno z jego słynnych przemówień) liberalna prawica : Zbliżył się do U Nu (samozwańczego „komunistycznego” buddysty) i zaczął skręcać w prawo (chociaż Aung San odkupił się, zanim został zamordowany)

Jedną rzecz, którą zauważyłem w pismach Aung San, było to, że używał buddyjskich analogii/przypowieści do opisania ideologii komunistycznej, co w rzeczywistości było genialne, ponieważ większość birmańskiej populacji była wtedy buddystami. Krótko mówiąc, Aung San udał się do Chin, aby poprosić o pomoc Komunistyczną Partię Chin, ale z powodu nieporozumień, on i agent KPCh minęli się o kilka minut w okupowanej przez Japończyków Amoy, teraz z Aung San na {mieliźnie, zauważył japońskiego generała udającego zegarmistrza ten osobliwy człowiek zastanawiający się w chińskim mieście}, które nie wygląda na chińskie (brązowa skóra i tak dalej), w skrócie, Aung San skontaktował się z Japończykami i wtedy Japonia była pod wpływem tej retoryki „panazjatyzmu” i Generał Suzuki (wspomniany wcześniej generał) wierzył w to i był zainteresowany wyzwoleniem Birmy z rąk Brytyjczyków, więc osiągnięto porozumienie, a Japończycy powiedzieli Aung Sanowi, że armia cesarska wyszkoli 30 birmańskich, w tym Aung San, a następnie Aung San wróciła do Birmy, CPB nie był zadowolony z oferty, ale ponieważ wszystko było już w ruchu (nie wspominając o zasadniczo darmowym szkoleniu wojskowym), CPB zdecydowało się zgodzić z planem Aung San, jednak na w tym samym czasie zgodzili się również na zbudowanie sieci antyfaszystowskich, aby walczyć z Japończykami, gdy nadejdzie czas, Aung San wybrała 30 członków z różnych antykolonialnych partii patriotycznych/nacjonalistycznych/lewicowych, aby wszyscy mieli równą reprezentację w dniu wyjazdu do Japonii (potajemnie c). Jeden z kandydatów bardzo się rozchorował bez żadnego zastępcy, partia tego mężczyzny wybrała chłopca na posyłki partii, który jest kobieciarzem i hazardzistą. Wysłanie go w zastępstwo oznaczało, że kobieciarz będzie miał coś ważnego zrobić zamiast hedonizmu, że człowiek był… Ne Win ten sam generał Ne Win, który w końcu dokona zamachu stanu w 62, który rozpoczął rządy junty, tak okrutny zrządzenie losu i tak wróć do Aung Oprócz 30 towarzyszy po wyczerpującym szkoleniu wojskowym w Japonii, byli oni awangardą Armii Cesarskiej w ich misji „wyzwolenia” Birmy, wydaje się (przynajmniej mnie), że generał Suzuki był zdecydowanie zainteresowany faktycznym wyzwoleniem Birmy, ale Japończycy mieli inne plany, więc ponownie przydzielili go do jakiejś pracy logistycznej w Japonii po wyrzuceniu Brytyjczyków (którzy również upewnili się, że stosują taktykę spalonej ziemi, gdy się wycofają) Japończycy są nowymi ciemiężcami, którzy utworzyli rząd marionetkowy, w którym znajduje się wielu z 30 towarzyszy oskarżenie, ale Aung San nie był głupi, specjalnie umieścił swoich komunistycznych towarzyszy w rządzie marionetkowym, a kiedy nadszedł czas, uciekł i walczył z Japończykami przez krótki okres czasu, którym rządzili Japończycy byli znani ze swojego nieludzkiego okrucieństwa, a także zabawny fakt dla z jakiegoś powodu Indie nie nadawały się dla przemysłu rolnego, a Indie Brytyjskie musiały polegać na brytyjskiej Birmie w zakresie ryżu (tbf Brytyjczycy w rzeczywistości wyspecjalizowali swoje kolonie; ryż dla Birmy, guma dla Malezji itd.), a gdy Brytyjczycy stracili kontrolę nad Birmą, w rzeczywistości doprowadziło to do niesławnego głodu w Bengalu.

Aby wyrzucić Japończyków (którzy pomogli im wyrzucić Brytyjczyków w pierwszej kolejności) utworzono zjednoczony front, składający się z partii antykolonialnych po wyrzuceniu Japończyków (tym razem z pomocą brytyjską) zjednoczony front utworzył tymczasowy w okresie przejściowym birmańskie siły bojowe dobrze uzbrojone i w wyniku wyżej wymienionych okoliczności zmusiły Brytyjczyków do wielu ustępstw i ostatecznie przyznania nam niepodległości, ale Brytyjczycy byli sprytni, aby upewnić się, że Birma pozostanie służebna wobec Imperium, więc kazał nam zapłacić za “odszkodowania kolonialne” (podobno kolonizacja nas była kosztowna) i musimy odkupić brytyjski przemysł w Birmie {zbyt kompletny BS}, prawda? Potem Aung San zaczął mówić szalone gówno o tym, jak chce znacjonalizować te brytyjskie przemysły i nie płacić opłat nałożonych na nie przez Brytyjczyków, a ciągłe mówienie o socjalizmie/komunizmie też nie pomogło w jego sprawie, więc Brytyjczycy zamordowali go za pomocą pełnomocnika, który następnie zabezpieczył nową umowę z U Nu, który zastąpił Aung San, co zresztą było błędem, ponieważ U Nu został liderem tylko z szacunku ze strony swoich uczelni za bycie starszym członkiem, a nie za jego faktyczne działania lub zasługi, nowa umowa była zasadniczo taka sama jak poprzednia po pierwsze, musimy zapłacić Brytyjczykom za skolonizowanie nas, co nie pomogło, kiedy naprawdę musimy odbudować naszą gospodarkę i rozwinąć nasz kraj, teraz spójrz na kompas polityczny nad tobą, być może zastanawiasz się, co jest z libijskimi prawami Aung San? Cóż, ludzie tacy jak U Nu i Kyaw Nyein należą do „socjalistycznej” kliki Aung San, będąc przez jakiś czas z dala od CPB, zamiast tego zbliżyli się do nich, a Kyaw Nyein wpłynął na Aung San, aby wyrzuciła CPB z jednolitofrontowego parlamentu w 1946 r. -47 (?) oskarżając CPB o zniszczenie tych relacji między Aung San a starszymi członkami CPB jeden z członków założycieli był tak zdenerwowany, czując się zdradzony, że nigdy tak naprawdę nie wyzdrowiał i stracił wolę życia, gdy złapał malarię , zamiast tego poddał się na łożu śmierci, Aung San poszedł sprawdzić swojego przyjaciela, który był z nim, ponieważ byli studentami, towarzysz odmówił nawet zmierzenia się z Aung San, gdy był w pokoju, to zszokowało Aung San, zmuszając go do ponownego rozważenia po śmierci przyjaciela Aung San zaczął mówić o „Jedności Lewicy” i znów chciał pracować z komunistami, to wszystko wydarzyło się jak rok przed jego śmiercią… więc nie ma tu żadnych niespodzianek – chce spieprzyć brytyjskie plany stworzenia neokolonii – ciągle mówi o urzeczywistnianiu socjalizmu – chce przywrócić komunistów do rządu muszę przeczytać więcej, ale wydaje się, że czasami jest bardzo uparty robiąc, co chce, co wyjaśnia niektóre z jego działań w późniejszych dniach jego krótkiego życia, a wspomniana wcześniej sympatia do buddyzmu oznaczała, że dogadywał się z samozwańczym superbuddystą „komunistów/socjalistów”, takich jak U Nu, w rzeczywistości żona Aung Sana powiedziała, że to dobrze, że Aung San zmarł tak wcześnie, ponieważ w przeciwnym razie może nawet nie zostać uznany za męczennika, który nie jest pewien, co to znaczy, ale jasne jest, że generał Aung San nie był idealna osobą, ma wady, tak jak ty i ja.

Można więc powiedzieć, że odkąd doszła do władzy, istniało coś w rodzaju dwupartyjności między wojskiem a cywilnym rządem, prawda? tak, nierówny, można powiedzieć, że trzymaj się, podczas gdy niektóre z jego wniosków były nieaktualne i nie będą miały zbyt wiele sensu, ponieważ jest bibliotekarzem, dobrze wyjaśnił, w jaki sposób ASSK upewniono się, że nie będzie w stanie wprowadzić żadnych znaczących zmian w status quo wojsko miało nawet klauzulę, w której może dokonać zamachu stanu w celu ochrony suwerenności i interesów narodowych Wiedząc, że potrzebują nowej fasady, która wkroczy w XXI wiek, junta opracowuje nową konstytucję od 1996 roku. Była to trzecia konstytucja Birmy od 1947 i 1974 roku, z których obie zostały przerwane przez wojsko podczas ich przewrotów. Jest to część mapy drogowej siedmiu kroków ogłoszonej przez ówczesnego premiera rządu SPDC generała Khina Nyunta 30 sierpnia 2003 r. Jednym z siedmiu kroków jest odwołanie Narodowego Zjazdu w sprawie opracowania nowej konstytucji, który został odroczony 31 marca 1996 r. przez SLORC rząd (który później zmieni nazwę na SPDC, jak wspomniano powyżej). Konwencja rozpoczęła się 17 maja 2004 r., w której wzięło udział 1076 zaproszonych delegatów i przedstawicieli 25 grup etnicznych zajmujących się zawieszeniem broni. Po kilku sesjach od 1993 roku konwencja zakończyła się przyjęciem podstawowych zasad dla komisji redakcyjnej w składzie 54 członków, którą później utworzyło SPDC. W dniu 19 lutego 2008 r. SPDC ogłosił, że komisja sfinalizowała projekt konstytucji i planuje zatwierdzić w referendum w maju 2008 r. 10 maja 2008 r. (24 maja 2008 r. w niektórych miejscowościach) w Birmie odbyło się referendum konstytucyjne, a SPDC ogłosiło, że „referendum zostało zatwierdzone przy 93,82% poparcia”. Jednak nie obyło się bez krytyki, ponieważ referendum odbyło się na kilka dni przed uderzeniem cyklonu Nargis w Birmę, podważając ich twierdzenie o wolności i uczciwości całego procesu. Cyklon Nargis był prawdziwą tragedią dla Birmańczyków i był szczególnie katastrofalny dla mieszkańców delty Irrawaddy. Wojsko zyskało sławę z innych krajów na całym świecie za to, jak źle poradziło sobie z katastrofą, zarówno przed, jak i po jej zakończeniu. Jednak najbardziej potępiającą rzeczą byłoby to, jak wojsko przeprowadziło referendum, gdy kraj wciąż się odbudowywał i nie może zwracać na to uwagi. Niektórzy twierdzili nawet, że junta uznała zmarłe ofiary katastrofy za wyborców zatwierdzających referendum.

Zgodnie z konstytucją z 2008 roku wojsko zachowuje znaczną kontrolę nad rządem. 25% miejsc w Zgromadzeniu Związku, Parlamencie Myanmar, jest zarezerwowanych dla oficerów wojskowych. Na czele ministerstw spraw wewnętrznych, spraw granicznych i obrony musi stanąć służący wojskowy. Wojsko mianuje również jednego z dwóch wiceprezydentów kraju. Stąd przywódcy cywilni kraju mają niewielki wpływ na establishment bezpieczeństwa. Nie dość, że jakakolwiek sensowna reforma wymagałaby ponad 75% głosowania w parlamencie, a 25% domyślnych miejsc dla oficerów zapewniłoby, że nie nastąpią żadne reformy zagrażające interesom wojskowym (takie jak uchwalenie referendum dla samą konstytucję). Konstytucja dała także grupom rebeliantów, którzy walczyli u boku komunistów, wcześniej jako rebelianci z Wa i Kokang, którzy zmienili się w narkotykowych watażków, otrzymali własne regiony samozarządzające, poza tym chcę dodać, że jako jeden z francuskich towarzyszy, których znałem, robotnicy poczynili ogromne postępy w tym krótkim okresie, kiedy ASSK była w (nie tak równym) przywództwie podwójnej władzy z juntą niż kiedykolwiek w historii rządów junty ponieważ junta trzymała nas w zastoju czasowym, więc „industrializujemy się” w ślimaczym tempie, przez co klasa robotnicza nie jest tak powszechna ani świadoma swojej klasy. Widzę niektórych zachodnich komunistów online myślących, że junta robiąca zamach stanu jest w rzeczywistości postępowym posunięciem nie, to nie to cofnie nas o dekady wstecz, jak to może pomóc? Co się stało, że wojsko zdecydowało się na tak drastyczny krok i zorganizowanie zamachu stanu? – Chociaż zostały one wprowadzone do życia w konstytucji z 2008 roku (wspomniałem o tym powyżej), myślę, że to, co wydarzyło się podczas kryzysu Rohingya, miało czynnik w tym Min Aung Hlaing, który obecny przywódca zamachu stanu był i nadal jest odpowiedzialny za wojsko. to było za zabójstwami Rohingyas, może pamiętacie procesy ICJ, w których w rzeczywistości uczestniczyła ASSK, proces ICJ był dla grupy Min Aung Hlaing, ale ASSK, w swojej fazie strategii ustępstw, poszła tam zamiast tego teraz w imieniu wojska, Min Aung Hlaing był miał przejść na emeryturę w lipcu lub coś, co było już spóźnione, ponieważ pierwotny limit przejścia na emeryturę wynosił 60 lat, ale MAH przedłużył go już o kolejne pięć lat, więc ma teraz 65 lat, a przejście na emeryturę oznacza utratę dużej części immunitetu, co jest najbardziej prawdopodobny powód, dla którego doszedł do władzy, głupi ruch na początku spodziewaliśmy się czegoś większego, ale nie, z biegiem czasu wyglądało to coraz bardziej tak, jakby powodem zamachu był po prostu własna samokonserwacja najwyraźniej myślał, że będzie dobrze, tak jak w 62 i 90, ale nie zdawał sobie sprawy, jak Zachód już przygotowuje kraje wokół Chin, więc Zachód wkroczył do akcji. Warto również dodać, że jednym z powodów, dla których wojsko dokonało zamachu stanu, było to, że chociaż jest to chronione konstytucją z 2008 r., posiadanie tylko 25% domyślnych mandatów najwyraźniej im zagraża, a w tych wyborach mają jeszcze mniej wyborców, więc prawdopodobnie mogą obawiać się podstawa władzy może się zmienić, tak jak wyobraź sobie, że niektórzy z 25% domyślnych miejsc głosują za pozostałymi 75%, wtedy masz ponad 75% aprobaty, co oznacza, że technicznie można przeprowadzić referenda.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

1 Komentarz
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Karol
Karol
5 miesięcy temu

Czekam na część drugą, bo w tej części jest tylko historia, a o sytuacji w kraju nie ma, bo artykuł kończy się na 2008.