Artykuł

Ku chwale rewolucji – upamiętnienie 80-tej rocznicy powstania PPR

Autorstwa Towarzyszki Kordas, Towarzysza Artistischa i Towarzysza Szymona

Dziś obchodzimy 80-tą rocznicę powstania Polskiej Partii Robotniczej. Z tej okazji przedstawiamy historyczny zarys wydarzeń prowadzących do i okoliczności jej powstania oraz kontynuacji jej działalności dzisiaj.
Pierwsze ugrupowanie socjalistyczne na ziemiach polskich sięga XIX wieku. Socjalno-Rewolucyjna Partia Proletariat, czyli pierwsza odsłona tej partii, została powołana w sierpniu 1882 roku w Warszawie. Założycielami byli Ludwik Waryński, Henryk Dulęba oraz Kazimierz Puchiewicz. Partia miała na celu walkę klasową, co można zauważyć po programie, w którym jest napisane:

“Przyczyną nędzy i wszelkiego ucisku w społeczeństwach dzisiejszych jest nierówność i niesłuszność przy podziale bogactw między rozmaite społeczeństw onych klasy. Jakkolwiek bogactwa są rezultatem pracy, nie przypadają jednak w udziale tym, którzy pracowali nad ich wytworzeniem. Przy dzisiejszym ustroju społecznym klasy uprzywilejowane (klasy posiadające), nie pracując wytwórczo (produkcyjnie), zagarniają przeważną część bogactw pracą zdobytych, klasa zaś robotnicza (klasa nieuprzywilejowana, nieposiadająca), ograbiana z owoców swej pracy, nędzę i upodlenie znosić musi. (…) Wiekowe trwanie tego ucisku i wyzyskiwania zawdzięcza społeczeństwo najgłówniej nieświadomości mas wyzyskiwanych, które nie rozumiejąc, gdzie leży przyczyna ich nieszczęść, nie umiały dotąd sił swoich do zgodnej walki przeciw wspólnemu wrogowi połączyć. (…) Dążenia i cele swoje proletariat polski formułuje w sposób następujący:


I. Pod względem ekonomicznym, zgodnie z zasadami socjalizmu, przyjętymi na kongresach międzynarodowych przez proletariat wszystkich krajów, żądamy:

  1. Aby ziemia i narzędzia pracy przeszły z rąk jednostek na wspólną własność pracujących, na własność socjalistycznego państwa.
  2. Aby praca najemna zamieniona była przez pracę zbiorową, zorganizowaną w stowarzyszeniach fabrycznych, rzemieślniczych i rolnych.
  3. Aby każda jednostka miała prawo do korzystania z owoców stowarzyszonej pracy, a to w stosunku do ilości zaofiarowanej przez siebie pracy i ogólnych zasobów państwa.

II. Na polu politycznym dążyć będziemy do jak największych swobód i z wszelkim rządem bez względu na jego narodowość walczyć będziemy dopóty, dopóki swobód tych całkowicie nie zdobędziemy.”.


Początek wieku XX-go był dla Europy pełen polaryzujących wydarzeń, które wpłynęły ogromnie na sytuację w Polsce i możliwości powrotu jej na mapę. Od partyzanckich walk pod zaborami prawie zawsze kończących się klęską, przez lata 1914-1918 i pierwszą wojnę światową, walki zbrojne ku niepodległości kraju były tradycją. Wiele było przemówień i odezw do narodu, mówiących o tym, jak niepodległość jest tym, czego nam potrzeba, jak ją zdobyć, co trzeba zrobić. W czasie pierwszej wojny światowej zaczęło powstawać wiele organizacji, komitetów i innych reakcyjnych zbiorowisk, które twierdziły, że działają na rzecz przyszłego Państwa Polskiego, mającego się niedługo odrodzić. Jednak wiele militarnych i paramilitarnych grup stworzonych w tym czasie były agresywnie antybolszewickie i antykomunistyczne. Polska i jej reakcyjne elementy na przestrzeni wieków bardzo wczuwały się w dawno nam nadaną rolę ostatniego bastionu chrześcijaństwa i europejskiej cywilizacji, co było silnie związane z antykomunizmem i działaniem na rzecz imperializmu. Wiele polskich korpusów utworzonych po rewolucji październikowej działało przeciwko bolszewikom. Również wiele z ich pozostałości po orzeknięciu przez Polskę niepodległości zostało włączone do Wojska Polskiego, które nie stroniło od sentymentów antykomunistycznych mieszających się z ksenofobiczną rusofobią. Sentymenty te, były jednym z katalizatorów wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Nie cały naród był jednak przeciwko nowej ideologii, powstał na przykład Czerwony Pułk Warszawski, wchodzący w skład Armii Czerwonej i składający się z samych Polaków.


Polska niepodległość, im bliżej końca walk, była bardziej realna. Sytuacja polityczna, szczególnie na przełomie października i listopada 1918, wróżyła niedaleki triumf. Wszystkie trzy państwa zaborcze były bezsilne i wykończone walkami. Historycy, tacy jak profesor Roman Wapiński, podsumowywali te wydarzenia jako mistyczne – przepowiedziane, spełniające wezwania poetów o wojnę, która przyniesie nam wolność. Gdy monarchia austro-węgierska się rozpadła, klęska Niemiec była namacalna, a w Rosji miała miejsce podwójna rewolucja, sytuacja była wyjątkowo korzystna i Polska mogła ją wykorzystać. Józef Piłsudski, któremu Rada Regencyjna oddała władzę, wydał 11-go listopada odezwę do krajan, że oto odrodziła się Polska.


Pod koniec 1941 r. sytuacja w rewolucyjnym ruchu robotniczym w Polsce dojrzała do odbudowy partii marksistowsko-leninowskiej. Komuniści w ZSRR uzyskali zgodę Komitetu Wykonawczego MK na utworzenie w Polsce takiej partii. W ZSRR została utworzona Grupa Inicjatywna z Marcelim Nowotką i Pawłem Finderem, której głównym zadaniem miało być odbudowanie wcześniej wspomnianej partii. 28 grudnia 1941 r. część tej organizacji wylądowała na spadochronach w okolicy Wiązownej pod Warszawą. 5 stycznia 1942 r. w Warszawie odbyło się zebranie założycielskie Polskiej Partii Robotniczej, zwieńczone jej oficjalnym założeniem. Z chwilą powstania PPR położony został kres kryzysowi politycznemu, który zaistniał w wyniku decyzji Międzynarodówki Komunistycznej o rozwiązaniu KPP. Powstanie PPR oznaczało przywrócenie polskiemu rewolucyjnemu ruchowi robotniczemu samodzielności politycznej.


Partia zjednoczyła w swoich szeregach antyfaszystowskie organizacje i grupy utworzone przez komunistów w latach 1939–1941. Samą partię możemy nazwać spadkobierczynią “Proletariatu” , SDKiPL, PPS-Lewicy i wcześniej wspomnianej Komunistycznej Partii Polski. Nowo powstała partia chciała walczyć o wyzwolenie klasy proletariatu, o prawa pracownicze, o wyzwolenie spod szponów zamordystycznych hitlerystów. Jednym z pierwszych celów Polskiej Partii Robotniczej była próba wywołania ogólnonarodowego powstania przeciwko nazistowskim okupantom, co pokazuje nacisk partii na walkę z hitlerystami, nacisk na odzyskanie niepodległości przez Polskę. W tym celu, partia działała w Polskim Państwie Podziemnym. Wojskową organizacją partii robotniczej była Gwardia Ludowa, o której dokonaniach się dziś często nie wspomina. Walka polegała m.in. na rozwieszaniu plakatów, które informowały o zbrodniach III Rzeszy czy działalnością organów prasowych, jakimi była “Trybuna Chłopska” i “Trybuna Wolności”.


PPR była partią interesów ludu, co możemy zauważyć m.in. dzięki ulotce pt. “O co walczymy?”, która zawierała deklarację ideową partii. Niepodległość, wolność, pomoc dla obywateli, to postulaty jakimi kierowała się Polska Partia Robotnicza. Współczesna “lewica” niestety odchodzi od słusznych idei, którymi kierowały się dawne ruchy robotnicze. Zamiast tego wolą zajmować się obroną zachodnich, kapitalistycznych mediów albo tym, czy osoby w wieku 17 lat będą mogły głosować w wyborach parlamentarnych i prezydenckich. PPR kierowała się ideą marksistowsko-leninowską, w przeciwieństwie do współczesnej, salonowej lewicy kierującej się nurtem socjaldemokratyzmu i sondażami.
W obliczu zbliżającego się wyzwolenia kraju, działalność zbrojna AL skupiała się głównie na atakowaniu linii

komunikacyjnych wroga. Według obliczeń Sztabu Głównego GL od 15 maja 1942 r. do 15 grudnia 1943 r. wykoleiła ona 128 pociągów wojskowych, zdemolowała 292 urzędy gminne, 155 mleczarni, stoczyła 237 walk i potyczek, w których zginęło 1335 żandarmów, policjantów i żołnierzy niemieckich, uwolniła z więzień i obozów 1468 osób oraz wykonała 328 wyroków śmierci na agentach gestapo. Z ponad 900 akcji zbrojnych wykonanych w 1944 r. prawie połowa to walka z niemieckim transportem: zniszczono ok. 100 mostów kolejowych i drogowych oraz wykolejono lub ostrzelano 280 pociągów. Dalszych 300 akcji to starcia zbrojne, w tym 14 dużych bitew partyzanckich.


Polski ruch oporu w latach II wojny światowej charakteryzowała powszechność uczestnictwa w organizacjach konspiracyjnych setek tysięcy osób, spośród których ponad 200 tys. zginęło w walce lub zostało zamęczonych w więzieniach i obozach. Siły zbrojne polskiego ruchu oporu liczyły w 1944 r. ponad 500 000 osób. Z ruchem oporu współdziałały wszystkie warstwy społeczeństwa, ludność cywilna stanowiła zaplecze dla organizacji zbrojnych. Ponad 50 000 Polaków wzięło również udział w ruchu partyzanckim innych krajów okupowanej Europy, ponadto kilkanaście tysięcy uczestniczyło w ruchu oporu w obozach hitlerowskich. Powszechność walki narodowo-wyzwoleńczej sprzyjała konsolidacji społeczeństwa, umacniała w nim poczucie siły, co prowadziło do radykalizacji społecznych stosunków i ułatwiało rezonans programu wyzwolenia PPR.


Od 20 lipca 1944 r. Armia Czerwona rozpoczęła wyzwalanie ziem polskich, 21 lipca na wspólnym posiedzeniu delegacji ZPP i KRN w Moskwie powstał Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, jego przewodniczącym został działacz socjalistyczny Edward Osóbka-Morawski. 22 lipca w Chełmie PKWN ogłosił Manifest do Narodu Polskiego, zawierający program działania nowego, ludowego państwa polskiego.


Okres działalności PKWN miał decydujące znaczenie dla kształtowania się władzy ludowej. W wyzwolonej części Polski zbudowano centralny i terenowy aparat tej władzy. Rozbudowano ludowe siły zbrojne, które skierowano do walki w momencie, gdy decydowała się sprawa wyzwolenia całej ojczyzny. Uruchomiony został i częściowo odbudowany przemysł. Położono podwaliny pod gospodarkę finansową. Zapewniono ludności minimum zaopatrzenia w żywność i odzież. Dokonano — na podstawie dekretu z 6 września — podziału ziemi obszarniczej. Te osiągnięcia PKWN były wręcz imponujące. Zdołał on dokonać zasadniczego przełomu w dziejach narodu. Mimo olbrzymich trudności tego czasu młoda władza umacniała się, chłopstwo wzięło ziemię, robotnicy odbudowali zniszczone zakłady, kolejarze uruchomili transport, młodzież wstępowała do wojska, milicji i służby bezpieczeństwa, a inteligencja wracała do urzędów, szkół, szpitali i sądów. Procesy te umożliwiły Krajowej Radzie Narodowej podjęcie decyzji o utworzeniu Rządu Tymczasowego.


Rząd Tymczasowy kontynuował politykę PKWN, chociaż jego działalność przebiegała w innych, lepszych i bardziej sprzyjających warunkach. Pomyślne były także dla rządu polskiego decyzje konferencji w Jałcie, które zalecały utworzenie rządu jedności narodowej opierającego się ną Rządzie Tymczasowym oraz wstępnie regulowały sprawę granic Polski. W połowie stycznia 1945 r. ruszyła nowa, wielka ofensywa wojsk radzieckich; przyniosła ona wyzwolenie całemu krajowi. U boku Armii Czerwonej walczyły I i II armie polskie. Polska Ludowa w końcowym okresie wojny w Europie dysponowała armią liczącą 400 tys. żołnierzy, z czego połowa wzięła udział w operacjach zbrojnych. Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie liczyły około 200 tys. żołnierzy. Tuż za frontem klasa robotnicza przejęła zakłady przemysłowe, dokonując faktycznej nacjonalizacji przemysłu.


W tym samym czasie, PPR szybko przekształciła się w partię masową. Wiosną 1945 r. liczyła ponad 1000 komitetów, tysiące organizacji podstawowych oraz 300 tys. członków, głównie robotników, chłopów i młodzieży. Do odrodzonej PPS weszła natomiast cała podziemna RPPS oraz większość członków związanych w latach okupacji z PPS-WRN – w kwietniu 1945 r. liczyła ok. 125 tys. członków. Obradujący na przełomie czerwca i lipca XXVI Kongres opowiedział się za dalszymi przeobrażeniami społecznymi, jednolitym frontem klasy robotniczej i współpracą z PPR. Przewodniczącym Rady Naczelnej został Stanisław Szwalbe, przewodniczącym CKW E. Osóbka-Morawski, a sekretarzem generalnym Józef Cyrankiewicz.


Duży wpływ na szybką odbudowę kraju i zagospodarowanie Ziem Odzyskanych miały uchwały posiedzeń Komitetu Centralnego PPR w lutym i maju 1945 r. Szczególne znaczenie miał w dziejach powojennej Polski zawarty 21 kwietnia 1945 r. polsko-radziecki układ o przyjaźni, pomocy wzajemnej i współpracy powojennej. Odnowiony w 1965 r., pełnił funkcję jednego z ważniejszych czynników określających trwałość pozycji Polski Ludowej w Europie.
Wiosną 1946 r. zaostrzyła się walka wewnętrzna w kraju o przejęcie władzy. Zaktywizowało swoją działalność terrorystyczną podziemie zbrojne. PSL dążyło do jak najszybszego przeprowadzenia wyborów, zdawało sobie sprawę, że czas pracuje na korzyść obozu demokratycznego. Natomiast dla obozu demokratycznego rozbicie reakcji i osłabienie wpływów PSL wymagało czasu, dlatego dążono do odłożenia terminu wyborów. Na wiecach i masówkach robotnicy poparli stanowisko PPR; drobnomieszczaństwo i grupy wolnych zawodów przejawiały natomiast sympatię dla PSL. Napięcie walki politycznej potęgowało się, angażując kadry i środki.


W tej sytuacji obie partie robotnicze (PPS i PPR) wystąpiły z inicjatywą przeprowadzenia najpierw referendum ludowego. 27 kwietnia KRN przyjęła uchwałę o przeprowadzeniu takowego. Pytania, które stanowiły treść referendum, były następujące: „1. Czy jesteś za zniesieniem senatu? 2. Czy chcesz utrwalenia w pierwszej konstytucji ustroju gospodarczego wprowadzonego przez reformą rolną i unarodowienie podstawowych gałęzi gospodarki narodowej z zachowaniem ustawowych uprawnień inicjatywy prywatnej? 3. Czy chcesz utrwalenia zachodnich granic państwa polskiego na Bałtyku, Odrze i Nysie Łużyckiej?”. Stronnictwa bloku demokratycznego pragnęły się zorientować, czy większość społeczeństwa polskiego akceptuje dokonane w kraju przeobrażenia społeczno-gospodarcze i wyraża wotum zaufania dla władzy ludowej. Termin referendum wyznaczono na 30 czerwca 1946 r. i wezwano do odpowiedzi „tak” na wszystkie pytania.


Głosowanie odbywało się w zupełnym porządku i przy dużej frekwencji. Łącznie, w referendum wzięło udział 11 857 986 osób, co stanowiło 85,3 proc. uprawnionych do głosowania. Na pierwsze pytanie odpowiedziało „tak” — 68,2 proc., na drugie — 77,1 proc., na trzecie pytanie — 91,4 proc. Wydarzenie to możemy nazwać poniekąd udzieleniem wotum zaufania dla bloku demokratycznego. Opozycja nie była usatysfakcjonowana końcowym wynikiem referendum. Poprawa gospodarcza pozwoliła w czerwcu znieść świadczenia rzeczowe wsi, polepszyło się zaopatrzenie ludności, wyraźne były postępy w odbudowie kraju.


28 listopada 1946 r. KC PPR i CKW PPS zawarły umowę o jedności działania obu partii, wykraczającą poza sferę wyborów, jej głównym celem było osiągnięcie w przyszłości jedności organicznej obu partii (po latach twór finalnie powstał, funkcjonował pod nazwą PZPR).


We wrześniu 1946 r., KRN ustaliła termin wyborów do sejmu na 19 stycznia 1947 roku. Na 12 701 056 uprawnionych do głosowania udział w wyborach wzięło 11 244 873 (89 proc. uprawnionych). Z 444 mandatów blok demokratyczny (PPR, PPS, SL, SD) otrzymał 394, PSL – 28, SP – 12, PSL „Nowe Wyzwolenie” – 7, koła katolickie – 3. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu Ustawodawczego w lutym 1947 r. dokonano wyboru prezydenta RP (został nim Tow. B. Bierut), powołano nowy rząd (bez udziału PSL), którego premierem został J. Cyrankiewicz, a większość tek ministerialnych znalazła się w rękach przedstawicieli PPR i PPS. Uchwalono tzw. Małą Konstytucję, regulującą zmiany społeczno-ustrojowe. Obowiązywała ona do uchwalenia Konstytucji PRL. W lipcu 1952 r. Sejm przyjął także Deklarację o prawach i wolnościach obywatelskich.


Wybory do sejmu stanowiły ważny próg w tamtejszej, wczesnej fazie rozwoju Polski, zamykały one okres walki między siłami demokracji, a opozycją o kierunek rozwoju Polski, o charakter jej ustroju społeczno-gospodarczego. Zakończyła się ostra konfrontacja między siłami robotniczymi, a ich przeciwnikami. Lud pracujący miast i wsi i jego partia umocniły swoją pozycję w państwie i narodzie. Stabilizacja państwa ludowego otwierało drogę do trwałych, dobrych zmian politycznych i gospodarczych, do dalszych przeobrażeń socjalistycznych. Polityka gospodarcza państwa zmierzała do przyspieszenia odbudowy kraju. W listopadzie 1945 r. został utworzony Centralny Urząd Planowania, który odegrał znaczącą rolę w rozwoju gospodarki.


Tempo odbudowy kraju było zdumiewające. Panował entuzjazm pracy, powszechna była radość z każdego osiągnięcia, brak było szkodliwego, indywidualistycznego podejścia. W odbudowie przodowała klasa robotnicza, w której szeregach zrodził się ruch współzawodnictwa pracy, który stał się sprzyjającym wykonaniu planów produkcyjnych czynnikiem. W latach 1947 -1949 tempo wzrostu produkcji przemysłowej wynosiło odpowiednio 35; 42,7 i 21,9 proc. Takie tempo rozwoju przemysłu było jednak możliwe tylko w okresie odbudowy. Plan 3-letni wzbudził zaufanie społeczeństwa, bowiem jego cele i założenia zmierzały do rozwiązania najbardziej palących problemów gospodarczych państwa i podniesienia poziomu życia narodu.


W listopadzie 1949 r. wcześniej wspomniany plan został wykonany. W wyniku jego realizacji produkcja przemysłowa w przeliczeniu na jednego mieszkańca wzrosła w porównaniu z okresem przedwojennym dwukrotnie, produkcja rolna o 28 proc., a dochód narodowy o 70. Wszystkie, nadające się do odbudowy większe zakłady przemysłowe zostały finalnie odbudowane. W dodatku, dokonano scalenia ziem odzyskanych z resztą kraju.


Pomyślna realizacja planu 3-letniego przyniosła odczuwalną poprawę poziomu życia ludu pracującego miast i wsi. Realne płace pracowników najemnych wzrosły dwukrotnie, przekraczając tym samym poziom przedwojenny. Złagodzone zostało zjawisko masowego przeludnienia wsi. Produkcja rolna stała się bardziej opłacalna, niż przed wojną, co pozwoliło na stopniową likwidację regulowanego rozdzielnictwa artykułów pierwszej potrzeby. W połowie 1947 r. z kartek, korzystało około 7 mln ludzi. Ofiarność społeczeństwa, przede wszystkim zaś klasy pracującej, wzrastała dzięki świadomości, iż odbudowuje własną gospodarkę. Zapewniło to szybką odbudowę Polski, szybszą niż w wielu, o wiele mniej zniszczonych krajach Europy zachodniej.


PPR przystąpiła stała się główną siłą polityczną w kraju, umacniała się jedność klasy robotniczej i jej partii. W ruchu socjalistycznym nastąpiły zmiany na lepsze. Rezultatem ich było utworzenie odrodzonej PPS, która zjednoczyła w swoich szeregach większość socjalistów i stała się (podobnie jak PPR) partią masową.


PPR wysunęła hasło rozpoczęcia przygotowań do zjednoczenia partii robotniczych. W kwietniu 1947 r. na plenum KC PPR temat ten został postawiony jako bezpośrednie, zadanie partii. Rada Naczelna zaś 30 czerwca podkreśliła, że: „droga PPS wiedzie tylko na lewo, a wróg klasy jest tylko po prawej stronie barykady” i opowiedziała się za dalszym umocnieniem współpracy z PPR. Latem 1947 r. odbyły się spotkania aktywu PPR i PPS wszystkich szczebli organizacyjnych.


Kongres Jedności obradował w okresie 15-21 grudnia 1948 r. w Warszawie. Poprzedzony odrębnymi, poszczególnymi zjazdami PPR i PPS, zgromadził 1528 delegatów. Takowi, widzieli w zjednoczeniu PPS i PPR spełnienie swych długoletnich pragnień. Nastrój podnosiła wizja budownictwa socjalistycznych i wielkich obiektów przemysłowych, mających powstać w rezultacie realizacji planu 6-letniego, którego wytyczne kongres uchwalił.
Kongres przyjął deklarację ideową PZPR, statut partii, określił generalne kierunki polityki społecznej i gospodarczej w formie wytycznych planu 6-letniego. PZPR stała się jedyną partią polityczną klasy robotniczej, wystąpiła jako siła przewodząca narodowi. Kongres wytyczył generalną linię polityki partii i określił jej strukturę. Została ona oparta na zasadach centralizmu demokratycznego. Wybrano również naczelne władze partii. Przewodniczącym Komitetu Centralnego został Tow. Bolesław Bierut. Do Biura Politycznego wybranego na I plenum KC weszli również: Jakub Berman, Józef Cyrankiewicz, Franciszek Jóźwiak, Stanisław Radkiewicz, Adam Rapacki, Henryk Świątkowski, Roman Zambrowski i Aleksander Zawadzki, Hilary Minc i Marian Spychalski.


Polska Zjednoczona Partia Robotnicza rozwiązała się 29 stycznia 1990 r., czyli po około 32 latach. Obecnie, wiele osób uważa, że na tym zakończyła się historia Polskiej Partii Robotniczej. Jednakże 7 lutego 2020 r. powstała nowa, odrodzona PPR.


Partia działa społecznie w internecie, organizuje demonstracje i świętuje ważne dla socjalistów i komunistów rocznice, np. Rewolucji Październikowej. PPR publikuje rozmaite plakaty czy broszury na facebooku, twitterze oraz stronie internetowej (Odrodzenie Komunizmu). Treści te, jak dobrze się przyjmują i krążą w sieci. W 2021 roku powstał program PPR. Ubiegłego roku, Towarzysze z partii upamiętnili ofiary kolaborantów Gestapo pod pomnikiem faszystowskich zbrodniarzy (Żołnierzy Wyklętych). Akcja ta dobrze się przyjęła, a partia kolejny raz pokazała, że broni historii i interesów ludu. Kiedy projekt o nazwie LEX TVN trafił do sejmu, działacze Polskiej Partii Robotniczej rozdawali ulotki na wrocławskim rynku, przekonując ludzi o jego słuszności. Towarzysze zmienili zdanie wielu ludzi przechodzących, będąc przy tym otwartymi na dyskusję. Projekt ustawy ograniczającej zachodni kapitał nie był jedynym motywem przewodnim opisanego wydarzenia. Komunistyczni aktywiści poruszyli również temat zakupu czołgów Abrams. Akcję tą, możemy uznać za udaną. Dzięki działalności PPR, wiele osób zdecydowało się podpisać pod petycją sprzeciwiającą się zakupowi wcześniej wspomnianych czołgów. Kanały takie jak m.in. Odrodzenie Komunizmu, Radio Antykapitalistyczne czy Rebirth of Communism dały Partii i jej całej działalności zarówno wsparcie, jak i rozgłos.


Mimo antykomunistycznej, powielanej, szkodliwej propagandy, aktywiści PPR działają, działają dla lepszego jutra, dla dobrej zmiany, będąc wiernymi idei marksistowsko-leninowskiej. Współczesna “lewica” nie porusza tematów jakimi zajmują się wcześniej wspomniani działacze, którym nie zależy jedynie na sondażach i braku jakichkolwiek kontrowersji. Mimo, że pseudo-wolnościowi politycy próbują stłumić ruchy robotnicze, co możemy zauważyć od dawna, to nie możemy ustać w drodze ku rewolucji. Musimy działać, działać dla dobra ogółu towarzysze.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

1 Komentarz
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Karol
Karol
5 miesięcy temu

Faktycznie rocznica godna świętowania, ale ja wolę partie ze słowem komunizm w nazwie