Artykuł

Euromajdan i jego konsekwencje

21 listopada 2013 rozpoczęły się protesty wymierzone przeciwko Prezydentowi Wiktorowi Janukowyczowi, z powodu na niepodpisanie umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską przez Prezydenta. Wraz z czasem postawa manifestantów radykalizowała się, a ich postulaty doszły aż do usunięcia demokratycznie wybranego Prezydenta ze stanowiska. Sam ruch przekształcił się z lokalnego w ogólnonarodowe protesty. Pod koniec lutego 2014 roku Wiktor Janukowycz zdecydował się iść na ustępstwa wobec majdanowców i przeprowadzić wcześniejsze wybory, jednocześnie chciał przywrócić konstytucję z 2004 roku. 22 lutego Ukraiński Parlament zdecydował o usunięciu Janukowycza z urzędu, wyznaczając Ołeksandra Turczynowa na pełniącego obowiązki prezydenta.

Zwycięstwo Euromajdanu spowodowało tendencje separatystyczne w regionach zamieszkanych w znacznej części przez Rosjan. 11 marca 2014 połączone zgromadzenie radnych Rady Najwyższej Autonomicznej Republiki Krymu i Rady Miejskiej Sewastopola przyjęło deklarację niepodległości Republiki Krymu. W deklaracji powołano się wprost na przypadek Kosowa i wyrok z 22 lipca 2010, w którym Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości uznał, że jednostronna deklaracja niepodległości Kosowa nie narusza prawa międzynarodowego.

17 marca 2014 Rada Najwyższa Republiki Autonomicznej Krymu przyjęła postanowienie o niepodległości Republiki Krymu. To konsekwencja referendum, w którym za przyłączeniem Krymu z Sewastopolem do Rosji, według wyników podanych przez władze Krymu i nieuznanych przez władze Ukrainy, zagłosowało 96,57 proc. uczestników przy frekwencji 84%. 18 marca 2014 podpisano umowę między Rosją a Republiką Krymu i miastem wydzielonym Sewastopol o włączeniu Krymu do Rosji jako nowe podmioty federacji. 21 marca ratyfikowano umowę. Tego samego dnia dokonano odpowiednich zmian w Konstytucji Rosji, dopisując do niej dwa nowe podmioty federacji – Republikę Krymu i miasto federalnego znaczenia Sewastopol, które włączono do nowo utworzonego Krymskiego Okręgu Federalnego.
12 Maja 2014 roku, dzień po referendach niepodległościowych, ogłosiły niepodległość Doniecka i Ługańska Republiki Ludowe, zgodnie z wolą swoich mieszkańców, którzy nie uznawali obalenia legalnego rządu i nowej władzy na Ukrainie. Od tego dnia, Ukraińskie Siły Zbrojne rozpoczęły wojnę z DRL i ŁRL a Ukraińskie Społeczeństwo radykalizowało się coraz bardziej, karmione antyrosyjską i nacjonalistyczną propagandą.

W 2012 roku Prezydent Wiktor Janukowycz ustanowił Rosyjski jako drugi oficjalny język urzędowy, za Poroszenki usunięto go z życia kulturalno-politycznego. Nowa ustawa językowa stawiała sobie dwa cele: eliminację języka rosyjskiego z życia państwa i ograniczenie posługiwania się nim w życiu społecznym oraz zapewnienie rozwoju, standaryzacji i modernizacji języka ukraińskiego w tych zakresach, w których jest ona niedostateczna. Oznacza to, że ta nowa ustawa wprowadzona przez Poroszenkę marginalizowała rosyjskojęzyczną część społeczeństwa ukraińskiego, pamiętając jednocześnie, że Ukraina wciąż rościła sobie prawa do Republik Donieckiej i Ługańskiej, oraz do Krymu, w których to większość mieszkańców posługiwała się językiem rosyjskim jako ojczystym, a wielu z nich nawet nie znało języka ukraińskiego, doprowadza to do marginalizacji ich przez rząd Poroszenki, co tym bardziej wzbudza lokalną niechęć wobec powrotu w struktury państwa ukraińskiego. Tak samo sprawa miała się wobec rosyjskojęzycznej społeczności na samej Ukrainie, gdzie do 2014 roku około 40% obywateli posługiwało się językiem rosyjskim na co dzień. Zakaz języka rosyjskiego był przejawem rosnącej antypatii wobec Rosjan i Federacji Rosyjskiej oraz skrajnego nacjonalizmu, tego samego, który głosił Stiepan Bandera o Monoukraińskim Państwie z Ukraińskim jako jedynym językiem tolerowanym w strukturach państwowych Ukrainy.

W 2017 roku weszła w życie nowelizacja ustawy oświatowej ograniczająca zakres nauczania w języku rosyjskim oraz językach mniejszości narodowych, a pod koniec 2018 roku został zgłoszony i przyjęty w pierwszym czytaniu projekt nowej ustawy, która miała określić zasady funkcjonowania języka urzędowego w życiu państwa i społeczeństwa.
Dlaczego Poroszenko tak bardzo chciał wycofać Rosyjski? Na Ukrainie istnieje duża mniejszość Rosyjska, Narodowcy próbują ją zneutralizować. Chodzi im o Monoukraiński kraj zgodny z wizją Stiepana Bandery, którego wielbią.

Konsekwencją tego jest danie Rosji pretekstu do podjęcia pewnych działań. Federacja Rosyjska zyskała wtedy możliwość, aby w jakiś sposób wpływać na Ukrainę Politycznie czy też w inny sposób pod pretekstem „ochrony mniejszości Rosyjskiej na Ukrainie” Był to ze strony Ukrainy dość ryzykowny krok, który mógł skończyć się nawet kolejnym Majdanem sprowokowanym przez Rosjan domagających się cofnięcia ustawy, jednak nic się nie wydarzyło.
Rządzący Ukrainą podjęli kolejny ryzykowny krok, podczas gdy po podpisaniu Porozumień w Mińsku, naruszała zawarte w nich postanowienia, transportując spore ilości czołgów przy pomocy linii kolejowych w stronę Donbasu.

Ostateczną konsekwencją nieuszanowania woli ludu zamieszkującego DRL i ŁRL, pragnącego pokojowego odłączenia się i samostanowienia jako niezależne byty polityczne na arenie międzynarodowej, było oficjalne uznanie ich niepodległości przez Federację Rosyjską i wkroczenie Rosyjskiej Armii na ich terytoria wraz z terytorium Ukrainy. Do tego doprowadził Euromajdan i nieposzanowanie demokratycznej woli mieszkańców Donbasu.

Subscribe
Powiadom o
guest

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments